Słodko kwaśne życie dziadków

Przez dwa dni stycznia każdego roku babcia i dziadek są honorowani. Dostają laurki, słyszą wierszyki, oglądają występy. To drobne starania, które mają pokazać wdzięczność za całoroczną ciężką pracę.

Niedawno słuchałam rozmowy znajomych o projekcie uruchomienia domu dla osób starszych. Takiego w przepięknej mazurskiej okolicy, z dala od miejskiego jazgotu, w otoczeniu lasów, jezior i czystej przyrody. Nie miejsca odosobnienia dla chorych i niedołężnych ale takiego, w którym można znaleźć komfort życia, pole do wielu aktywności, kontakt z innymi, którego często brak w podeszłym wieku. Zaczęłam zastanawiać się, czy będą chętni do zamiany stylu życia i zamieszkania w pięknym pensjonacie. A może raczej: czy są tacy, którzy odrzucą rolę kulturowo przypisaną dziadkom.

Zdaję sobie doskonale sprawę z tego, że rodzinny kontakt wielu pokoleń jest czymś bezcennym. Ale korzyścią jest tylko wtedy, kiedy wszyscy są traktowani na równych prawach. Nie podoba mi się, że tak mocno w ostatnich latach przypisuje się dziadkom - emerytom obowiązek nieomal pełnej opieki nad wnukami. Przed wielu laty mój ojciec powiedział, że dziadkowie są od rozpieszczania i stymulowania rozwoju wnuków. Od codzienności są rodzice. I miał moim zdaniem sto procent racji! Niech babcia chadza z wnukiem do kina czy filharmonii, a dziadek jeździ z wnuczką na krajoznawcze wycieczki. Od odrabiania lekcji, wychowywania, tej całej codziennej bieganiny są rodzice, nie dziadkowie!

W naszej kulturze babcia, która nie ma ochoty na spędzanie całego swojego czasu z wnuczkiem jest uznawana za zimną egoistkę. A dlaczego? Czyżby straciła nagle prawo do wolności, do decydowania o tym co lubi i co będzie robiła? Ma uwierzyć, że dzięki spędzaniu całych dni z wnukami i braniu za nich odpowiedzialności będzie dłużej młoda? Żarty! Dłużej młoda będzie, kiedy będzie robiła to co lubi, uczyła się nowych rzeczy, odkrywała nieznane pasje. Gdy w końcu będzie dzieliła więcej czasu ze swoim partnerem. Przecież bycie babcią i dziadkiem nie odbiera zdolności do kochania, odczuwania erotycznych uniesień, od potrzeby czułości, radości z dobrej zabawy.

Te cukierkowe święta - Dzień Babci i Dziadka - mają być nagrodą na rezygnację z siebie. Dlatego myślę, że życie babci i dziadka bywa słodko kwaśne. Bo z jednej strony rozczula wykonana przez wnuczkę laurka, a z drugiej pojawia się ten kwas, że na codzień jest ciężka praca, uważana przez otoczenie za obowiązek, powinność, jedyny sens życia tego pokolenia.

Zróbmy słodko-kwaśny deser, żeby pamiętać, że ciągle wybieramy i w każdym wieku mamy prawo do decydowania o sobie.

A potem usiąść z kimś bliskim, porozmawiać albo pomilczeć przy słodko-kwaśnych ciasteczkach i kieliszku białego wina. Ja wznoszę toast za bunt babć i dziadków ☺