Psychologia kulinarna w podróży, czyli dlaczego czasami warto pojechać w nieznane

W pierwszy wiosenny weekend wybrałam się nieznane mi rejony Beskidu Wyspowego. Zbierałam sie do tej podróży bardzo długo. Właściciela "Koziarni" Marcina Lorka poznałam podczas festiwalu serów w Sandomierzu. Degustowałam sery i rozmawiałam, rozmawiałam i degustowałam. Okazało się, że mamy wiele wspólnych tematów i oboje jesteśmy zakręceni na punkcie odkrywania nowych smaków i mieszania ich ze starymi. Koziarnia to nie tylko produkcja serów, to też jedna z polskich winnic. Nie wiem, czy nad polami Marcina unoszą się jakieś modlitwy osiedlonych w pobliskim Szczyrzycu Cystersów, kto wie ;). Marcin i Jadzia oraz ich dorosłe dzieci potrafią niesamowicie opowiadać o tym co robią. O produkcji wina, pierwszych eksperymentach z cydrem czy serach. Właśnie dla takich ludzi warto pojechać w podróż. Znaleźć się pośród nieznanych osób, powoli i czasami ostrożnie zadawać pierwsze pytania, które potem zmieniają się w wielogodzinną nocną rozmowę. Gospodarze zgormadzili nas, przybyszy z różnych regionów Polski.

Wygląda na to, że wiosna jednak przyszła. Za kilkanaście dni wielu z nas zrobi sobie majówkę. Warto zmienić swoje rytuały i pojechać w takie miejsce, gdzie będziemy mieli okazję spotkać wielu interesujących ludzi. Doskonałym pretekstem są wszelkiego rodzaju imprezy kulinarne. Degustacje potraw regionalnych, często z dodatkiem, jak w tym przypadku, dobrych napojów (nam o winach opowiadał Simon, winiarz z węgierskiego Egeru). Przy stole łatwiej zacząć rozmowę. Bez problemu prosi się obcą osobę o podanie pieprzu czy miski z sałatą. Potem już rozmowa toczy się dalej sama. Kolekcjonujmy wrażenia, przypominajmy sobie zapomnianą sztukę konwersacji. Każdy z nas na codzień żyje w określonym kręgu. Znajomi z pracy, rodzina, przyjaciele. Fantastyczni, potrzebni, lubiani. Ale czas od czasu warto przekroczyć granice. Uczymy się dzięki temu przełamywać opory, musimy włożyć trochę wysiłku w pokazanie siebie samych (któż nie słyszał o magii pierwszego wrażenia!) i co najważniejsze otwieramy się na poznawanie innych, nieznajomych. Tacy ludzie mogą stanowić dla nas doskonałą wiosenną inspirację. Żyją w innym otoczeniu, mają swoje, często zaskakujące pasje. Bywa też tak, że nagle na drugim końcu Polski spotkamy kogoś, kto podobnie jak moi towarzysze stołu w Koziarni potrafi godzinami rozmawiać o przyprawach albo o urokach starych Land Roverów. Po takim wyjeździe wracamy z pakunkiem wrażeń, często zmęczeni jazdą po polskich drogach, ale pełni energii. Dlatego poszperajcie przed majówką w internecie, popytajcie znajomych i wybierzcie się w nieznane miejsce. Jest ich mnóstwo. Pięknych, smakowitych i prowadzonych przez bardzo interesującyh ludzi. Czasami wystarczy wyjechać całkiem niedaleko. Zapewniam, warto!

Składniki:
Na ciasto:
1. Mąka pszenna – 0,25 kg
2. Drożdże (najlepiej świeże) - 2g
3. Ciepła woda – 125 ml
4. Odrobina soli i cukru

Na farsz:
1. Pstrąg – 2 szt
2. Cebula – 4 szt
3. Masło – 1/4 kostki (musi być zimne)

Sposób wykonania:
1. Rozmieszać drożdże z cukrem i wodą, pozostawić na ok. 20 minut w ciepłym miejscu
2. Wymieszać z mąką, dodać wodę, sól.
3. Wyrobić ciasto – mikserem, albo silnymi rękoma
4. Odstawić do wyrośnięcia aż podwoi swoją objętość.
5. Obrać surowego pstrąga, wyfiletować i pokroić na kawałki
6. Cebule pokroic w plasterki
7. Uformować placki na blaszce wyłożonej pergaminem
8. Ułożyć cebulę, kawałki pstrąga i płatki masła. Lekko posolić
9. Włożyć do nagrzanego do 180 stopni piekarnika i piec przez około 20 minut
10. Pokroić na dwukęsowe kawałki i podawać na stół