KTO ŻYW NA TARGI, NA PIKNIKI I KULINARNE FIESTY

W ubiegłym roku zaczęły powoli rozpełzać się po miastach najróżniejsze targi, fiesty i miejskie pikniki. Tego lata to już istna inwazja. Zielony Jazdów, Targ Śniadaniowy, LeTarg w warszawskim Miasteczku Wilanów czy krakowskie Jemy Na Polu, to tylko niektóre miejskie kulinarne zabawy. Tą aktywność mieszczuchów zaczęła się chyba od zmiany przepisów i zgody na wylegiwanie się na trawnikach. Drugi motor to moda na dobře jedzenie, bezpośrednio od producentów. To wszystko daje kolejny weekend pełen targów, pikników i festiwali. Dlaczego tak lubimy targi i pikniki? Skąd chęć spędzania sobotnich i niedzielnych godzin w kulinarnym tłumie na kupowaniu, podjadaniu i popijaniu różności? Bierzemy kosze i krążymy, degustujemy i kupujemy smakołyki rozmawiając z producentami, dopytując o szczegóły. Co ciekawe w tych miejscach można spotkać nie tylko rolników, czy zawodowych producentów dobrej żywności. Ze swoimi wyrobami pojawiają się blogerzy kulinarni i domowi producenci ciast i słonych przekąsek. Kwitnie wymiana adresów, przepisów i kulinarnych porad. A kupujący rozsiadają się przy ogrodowych stołach albo na trawie i jedząc dyskutują o jedzeniu. Po co nam to wszystko? Czy aż tak bardzo tęsknimy do dobrego jedzenia, czy może jest w tym coś jeszcze? Moim zdaniem w tym trendzie jest drugie dno.

Przez ostatnie kilkanaście lat poprzeprowadzaliśmy się do nowych domów. Ze starych poczciwych bloków, do zamkniętych osiedli i przysłowiowych już apartamentowców. Z pracy do domu, z domu do pracy. Autem do podziemnego garażu, potem winda i drzwi mieszkania. Można miesiącami nie spotkać żadnego sąsiada … Tymczasem trwający już kolejny rok kryzys, osłabione poczucie bezpieczeństwa i osamotnienia w wielkim mieście stały się bardziej dokuczliwe i znalazły upust na wszelakich targowiskach.

Kiedyś dawno, nawet w dużych miastach, rozmawialiśmy z sąsiadami. Spotykaliśmy ich w skepach, przy furtkach domów i na targach właśnie. Wiedzieliśmy jak kto ma na imię, czyje dziecko właśnie zdało maturę, a komu urodził się pierwszy syn. Niektórym to przeszadzało, mówili, że wszyscy wiedzą o sobie wszystko. Uciekali w anonimowość wielkiego miasta. Okazuje się jednak, że skrajność, czyli totalna anonimowość i izolacja od lokalnej społeczności też nie jest fajna. Po jakimś czasie, kiedy już się zadomowimy, pourządzamy podoposażamy swoje wymarzone mieszkania, zaczyna nam doskwierać samotność. Tęsknimy za sąsiadami i niezobowiązującymi pogaduszkami nad pęczkiem marchewki. Obserwowałam ostatnio ludzi na Letargu w Miasteczku Wilanów.

Uśmiechali się do siebie, podpytywali o kupowane lub kosztowane specjały, wymieniali spostrzeżeniami. Celebrowali i rozkręcali targowo-sąsiedzkie życie osiedla. Chyba właśnie o to, oprócz dobrego jedzenia, w tym zamieszaniu z targami miejskimi chodzi. Zatęskniliśmy do miejsc, gdzie życie płynie trochę wolniej, kupuje się od człowieka, a nie od supermarketowej półki i można porozmawiać ze współkupowaczami. Mam jedynie nadzieję, że te targi znajdą jakieś ciepłe miejsca na zimę i nie znikną z końcem lata. Bo przecież cały rok są jakieś wyjątkowe specjały, a kontakt z ludźmi, kiedy mrok nawet bardziej potrzeba ;))

Z targu można przynieśc i produkty i dobry przepis. Może warto zaryzykować coś całkiem prostego, choć wykwintnego? Czyli nadziewane kwiaty cukinii, moje kupione na straganie Rodziny Jabłońskich na Le Targu

A do tego kawałek dobrego pszennego chleba (też z targu) i kieliszek białego wina albo schłodzonego polskiego cydru. Bawcie się targami, poznawajcie swoich sąsiadów warto.