Londyńska antylista

Na ogół podchodzę do zwiedzania różnych miejsc z otwartością, bez żadnych konkretnych oczekiwań, co pozwala mi na wyrobienie sobie własnego zdania. Czasem jednak trudno tych oczekiwań nie mieć, zwłaszcza że autorzy przewodników turystycznych mają tendencje do wpadania w przesadny zachwyt. Zdarza mi się więc być rozczarowaną, zwłaszcza jak barwny opis danego miejsca okazuje się być mocno na wyrost.

Oto moja subiektywna londyńska antylista:

To jedno z miejsc wymienianych jako must-see podczas wizyty w Londynie w wielu przewodnikach. Dla mnie to miejsce było absolutnie największym rozczarowaniem w tym mieście.

Pierwszym minusem była długa kolejka do kasy (patrz: punkt 5), ale również potem szału nie było. Między innymi ze względu na tłum turystów odwiedzających muzeum.

Oczywiście doceniam to, że wyprodukowanie figur woskowych jest trudne, czasochłonne i kosztowne (wiedzieliście, że produkcja jednej figury kosztuje 125 tysięcy funtów?). Madame Tussaud's to niewątpliwie wyjątkowe miejsce, które ma w Londynie długie tradycje. Ale to, że jest wyjątkowe, nie znaczy, że jest ciekawe. Dla mnie było to po prostu coś w stylu muzeum dużych lalek, a więc nuda, nuda i jeszcze raz nuda... Jeśli lubicie takie klimaty, to Madame Tussaud's może Wam się spodobać. Jednak jeśli nie, to odradzam wizytę w tym miejscu - nawet jeśli macie naprawdę dużo czasu na zwiedzenie Londynu, to i tak można ten czas lepiej spożytkować.

Skoro już jednak tam weszłam, to nie odmówiłam sobie zrobienia kilku zdjęć ze słynnymi ludźmi, m.in. z Albertem Einsteinem, The Beatles czy Bobem Marley'em.

O ile zjedzenie typowego angielskiego śniadania to dla mnie punkt obowiązkowy wizyty w Londynie, to zjedzenie kolejnego dużego i tłustego posiłku to już po prostu za dużo.

Do słynnego angielskiego "fish and chips", czyli po prostu ryby z frytkami, zabierałam się kilka razy. I za każdym razem to danie mnie rozczarowało. Wiem, że ryba z frytkami to nie jest wyszukane danie i nie powinnam spodziewać się zbyt wiele - jednak sądzę, że nawet coś tak prostego można przyrządzić dobrze. Tymczasem za każdym razem dostawałam przesoloną rybę z ogromną ilością panierki i kapiące tłuszczem frytki.

Jeśli to jest właśnie londyński standard, to nie polecam. A jeśli znacie jakieś miejsce, gdzie można zjeść dobre fish & chips, to dajcie znać.

Na wstępie zaznaczę, że nie rozumiem fenomenu chodzenia po galeriach handlowych dla przyjemności. Chodzę w takie miejsca tylko wtedy, kiedy muszę - i na ogół kupuję mnóstwo ciuchów naraz, aby nie musieć łazić po sklepach przez dłuższy czas.

Jednak Harrod's to miejsce, o którym dużo czytałam przed przyjazdem do Londynu, więc musiałam zaglądnąć tam choćby na chwilę. Wizyta w centrum przepychu, pełnym pięknych wystaw luksusowych marek... brzmi nieźle, prawda?

Obeszłam więc Harrod's wzdłuż i wszerz. I co? ... I nic. Dla mnie to centrum handlowe jak każde inne, oprócz faktu, że do standardowych cen należy dopisać jeszcze jedno zero.

Jeśli naprawdę macie ochotę na shopping w Londynie, ale chcielibyście wydać na swój outfit mniej niż kilka tysięcy funtów, to polecam przejście się po Oxford Street. A Harrod's obejrzyjcie nocą z zewnątrz, kiedy prezentuje się pięknie.

No chyba że akurat macie na zbyciu te kilka tysięcy funtów na nowe ciuszki, to zaszalejcie. Kto bogatemu zabroni.

Gdy zobaczyłam, jak działa system komunikacji w Londynie, doceniłam Warszawę. Może i otwarcie drugiej linii metra się spóźnia, ale przynajmniej ta pierwsza jeździ tak jak powinna!

Londyn to miasto, w którym komunikacja miejska działa w niezbyt przejrzysty sposób. Metro jeździ jak chce i często zdarzają się opóźnienia. Niejednokrotnie zdarza się, że metro funkcjonuje relatywnie krótko - chociaż większość linii działa teoretycznie do północy, to praktyce miałam sytuację, kiedy ostatni pociąg metra na jednej z linii pojechał przed 22... Warto też zaznaczyć, że w metrze nie ma klimatyzacji, więc latem w godzinach szczytu czułam się tam jak na zatłoczonej ulicy w Mumbaju.

Z kolei autobusy również się spóźniają i często jeżdżą objazdami. Kierowca nie zawsze zatrzyma się na przystanku - więc nawet jeśli nie jest on na żądanie, to i tak warto machnąć ręką.

Aha, i nawet jeśli wydaje Ci się, że doładowałeś swoją Oyster Card wystarczającą ilością pieniędzy, to i tak to okaże się za mało.

Długie kolejki to zmora każdego turysty przyjeżdżającego do Londynu. Jeśli chcesz zobaczyć jakieś słynne miejsce w Londynie, to prawie na pewno będziesz musiał(a) swoje odstać.

Długość kolejki skutecznie zniechęciła mnie do zobaczenia kilku miejsc, np. przejażdżki słynnym London Eye. Długość kolejki oszacowałam wtedy na ponad godzinę. Spore kolejki tworzą się też m.in. przed Westminster Abbey, południkiem zero w Greenwich czy wspomnianym Madame Tussaud's.

Oczywiście nie wszędzie jest tak źle, ale przy planowaniu wycieczki do Londynu, zwłaszcza w lecie, trzeba się nastawić na to, że stracimy sporo czasu na staniu w kolejkach.

Może i nie jest pięć razy drożej niż w Polsce, ale jest to niewielka przesada. W Londynie wszystko jest drogie - mieszkanie, jedzenie, transport, kultura.

Wysokie ceny to jednak czynnik, którego nie ominiecie, dlatego zamiast nad nimi ubolewać, po prostu trzeba przyjąć do wiadomości, że wyjazd do Londynu, nawet na krótko, będzie Was sporo kosztować.

Ale, jest pewien wyjątek: ubrania. Te w londyńskich sieciówkach są tańsze niż analogiczne rzeczy w Polsce. Jeśli więc macie trochę miejsca w walizce, shopping na Oxford Street nie jest złym pomysłem.

---