Paweł Lipiec: Podziwiam, mi by się nie chciało!

W ostatnim tekście Sylwia napisała o swojej wrodzonej niechęci do statystyki, cyferek, analizy etc. Jako tzw. umysł ścisły muszę napisać coś, co zrównoważy to ekstremalnie humanistyczne podejście do biegania.

Śledząc rozmaite dyskusje biegaczy (i nie biegaczy) o bieganiu w sieci dochodzę do wniosku, że to jest jednak piękne. To jest niesamowicie piękne, że ludzie biegają z tak różnych powodów i tak różne rzeczy ich motywują do tego, by podjąć tę elementarną aktywność ruchową, jaką jest bieg.

My, uczestnicy programu PZU #BiegajNaZdrowie, też mamy bardzo różne podejście i bardzo różne motywacje do biegania. Jedni walczą z czasem, inni się z nim zaprzyjaźniają — ktoś walczy o kolejne sekundy na 5 czy 10 kilometrów, ktoś inny walczy o wydłużenie biegu o kolejne 10 czy 15 minut.

Jak się zmotywować?
To pytanie pojawia się bardzo często, zwłaszcza teraz, kiedy temperatury nie rozpieszczają, a pogoda, politycznie rzecz ujmując, nie zachęca. Nawet ci znajomi, którzy biegają, pytają czasem, co mnie motywuje do biegania zimą, kiedy jest tak ciemno, zimno, wieje i ogólnie nawet pies niechętnie wychodzi na spacer.

Mnie osobiście wystarczająco motywuje fakt, że mam na dany dzień wpisany trening w dzienniczku. Od początku przyjąłem prostą – wręcz wojskową – strategię. Od tego jest trener, żeby myślał co, jak, kiedy i w jakich dawkach mam wykonać, aby „dojechać” do maratonu. Moje zadanie to wykonać to, co zostało zaplanowane. Dzięki temu zwolniłem się kompletnie z myślenia czy mogę sobie odpuścić jeden trening, albo chociaż zrobić go częściowo, albo zawrócić w połowie, bo właśnie zaczyna wiać niemiłosierny wiatr. Nie mam tych problemów. Jest plan – musi być wykonanie. Gdybym mógł sobie ten trening odpuścić, w dzienniczku miałbym wpisane „[…] lub odpoczynek”.

Motywują mnie cyferki!
Sprawdziłem po pierwszych 10 dniach stycznia, jak wygląda nasze obciążenie treningami w stosunku do tego, co było w kwietniu 2014 r., kiedy zaczynaliśmy przygodę z Programem Biegowym PZU. Przebieg z kwietnia ub. r. (zarówno pod względem ilości kilometrów, czasu treningów czy spalonych kalorii) zrobiłem w ciągu tych pierwszych 10-11 dni stycznia. Patrząc na styczniowy plan szacuję, że zrobię w tym miesiącu co najmniej 150 — 200 km biegów. W stosunku do tego, co udawało się z siebie wykrzesać 6-9 miesięcy temu, to olbrzymi postęp.

Przez te 9 miesięcy zgubiłem ok. 15 kg. To oznacza, że zgubiłem pewnie ok. 20 kg tłuszczu oraz zbudowałem kilka kg mięśni. Czuję się zdrowiej, sypiam lepiej, a moje BMI spadło po raz pierwszy od niepamiętnych czasów wczesnostudenckich do stanu „w normie”.

Nasze treningi są tak różnorodne, że trudno mierzyć postęp w kolejnych miesiącach za pomocą samej ilości przebytych kilometrów. O słabości tej miary pisałem wcześniej na blogu. Dlatego poza oczywistymi różnicami, które zauważam, jak to, że mogę biegać dłużej i dalej, analizuję sobie wszystkie możliwe wykresy i dane, jakich dostarcza mi Garmin i Endomondo.

Dzięki temu mogę obserwować bardzo wymierne zmiany i przesuwanie się kolejnych granic, jakie próbuje mi ustawiać mój organizm. Te cyferki potrafią być bardzo motywujące. Jeszcze tylko 3 kilometry, jeszcze kwadrans, jeszcze trochę i poprawię dotychczasowy rekord, przecież niemożliwe, żeby nie było postępu przez ostatnie 2 czy 3 tygodnie. Każdy argument jest dobry, aby wytłumaczyć głowie, że dam radę. Dlatego stosuję te wszystkie sztuczki z gatunku „tyko do zakrętu”, „jeszcze tylko 3 kilometry”, „jeszcze 10 minut i zostanie ostatnie półtora kilometra” i to działa.

Jeśli szukasz swojej motywacji, to…
Najczęstszy argument jaki słyszę, to „a bo mi się nie chce jak jest tak zimno”. Ej, bądźmy poważni — nikomu się nie chce! Myślisz, że mi się chce wychodzić spod ciepłego koca na ten mróz i wiatr? Też mi się nie chce! Ale wiem, że zimą jest za zimno, latem za gorąco, jesienią za bardzo wieje, a wiosną ciągle pada. Jeśli będę szukał wymówek, to nigdy nie wyjdę.

W takie dni, kiedy jest totalnie zimno i tak bardzo mi się nie chce, stosuję metodę małych kroków. Najtrudniejszy jest ten pierwszy: wstać spod ciepłego koca i przebrać się w ciuchy do biegania. Później już jest łatwiej, bo skoro się przebrałem, to nie będę tak siedział w domu. Zwłaszcza, że w ubraniu na -5 stopni Celsjusza, siedząc w domu, gdzie mam ok +20 stopni, zagotuję się w 5 minut. Jak już wyjdę, to muszę zrobić chociaż rozgrzewkę, żeby nie marznąć. Później, skoro już nie jest zimno, szkoda wracać do domu bez biegania, więc może chociaż kilka kilometrów… I tu już problem jest rozwiązany — to się nigdy nie kończy na kilku kilometrach.

Nie ma uniwersalnego środka jeśli chodzi o motywację. Jeśli główny cel — jakiegokolwiek sobie nie przyjmiesz — wydaje Ci się bardzo odległy, a droga do niego przeraźliwie długa, ustal „checkpointy”. Ja zawsze sobie powtarzam, że żeby dotrzeć do maratonu, który jest celem na ten rok, muszę w każdym miesiącu zrobić określoną liczbę treningów, przebiec odpowiednią ilość kilometrów etc. Aby osiągnąć te miesięczne cele muszę na nie pracować w każdym tygodniu. A żeby ten tydzień był owocny muszę dziś ruszyć tyłek z kanapy i wyjść na trening.

Mówiąc inaczej: nie da się zbudować piramidy kładąc tylko co drugi czy co trzeci kamień. Każdy trening jest najważniejszy.