Weronika Merklejn: Czy jeżeli mogłabym cofnąć czas, to poszłabym tą samą drogą?

Stało się jednak inaczej. Od jakiegoś czasu w mojej głowie kłębiła się myśl: "czy mój dalszy udział w programie ma sens? Czy jestem w stanie znaleźć kompromis pomiędzy pracą, coraz bardziej wymagającymi treningami i wychowaniem dwóch małych córeczek? To właśnie te dwie najważniejsze „istoty” w moim życiu kazały mi się zatrzymać (jakkolwiek kolokwialnie to brzmi w „karierzebiegacza” ;-) ) i nadać życiu pewne priorytety. Bycie matką oznacza dwudziestoczterogodzinną dyspozycyjność 7 dni w tygodniu, zdolność wydłużania doby, ponadprzeciętną motywację, 100% gotowości do rozwiązywania sytuacji kryzysowych. To wszystko spowodowało, że od kilku tygodniu, zmagając się z kolejnymi dziecięcymi chorobami, nieprzespanymi nocami, niekończącymi się wizytami u pediatry, zrozumiałam, że nie jestem już w stanie dotrzymać kroku moim koleżankom i kolegom z programu. Frustracja rosła z dnia na dzień, kiedy w dzienniczku zaczęły pojawiać się coraz większe pustki, a na Facebooku natrafiałam na wpisy o postępach innych uczestników programu. Myślałam wtedy: „oni biegają już 16 km podczas jednego treningu, a ja ledwo daję radę wyskoczyć na piątkę i to czasami rzadziej niż raz w tygodniu".

Odchodzę z programu dokładnie w połowie drogi, ale nie będę tego postrzegać w kategorii porażki. Te 9 miesięcy pozwoliło mi zrozumieć, że bycie matką nie może oznaczać rezygnacji z kobiecości. Nie chcę rezygnować ze swoich marzeń, ambicji, planów, każdej aktywności, w której nie ma dziecka. Może po prostu to nie był TEN czas i miejsce... Udział w programie zaszczepił we mnie zdrową pasję do biegania, którą będę dalej rozwijać, ale już we własnym tempie. Ten czas pozwolił mi zrozumieć, że życie nie kończy się na siedzeniu na kanapie z pilotem w ręku i jedzeniu „wszystkiego, co popadnie”. Pokazał, że siedzi we mnie, delikatnej kobiecie, wojownik, gotowy podjąć niełatwe zadanie, do którego droga usłana jest mnóstwem wyrzeczeń i poświeceń. Przede mną właśnie taki odcinek. Za tydzień zmierzę się z dziesięciokilometrową trasą górską, dającą przepustkę do marcowego półmaratonu w Warszawie.

Dzięki temu moje teksty w naTemat znalazłyby się rubryce „Porady Ekspertów”, a nie na ostatniej stronie w rubryce „dylematy Żółtodzioba”. ;-)

Dziś jestem mądrzejsza, bogatsza o dziewięciomiesięczne doświadczenie i wsparcie ekipy programu #Biegajnazdrowie. Decyzję o rezygnacji z programu traktuję jak „kontuzję sportowca”, która obarczona jest koniecznością przerwy w intensywnych treningach, na korzyść czasu potrzebnego na regenerację, wzmocnienie, a w końcu powrót do aktywnego życia „ze zdwojona silą siłą”. Ten czas ma dać mi siłę i odrodzić we mnie pewność i ducha walki, który był ze mną od początku programu.

Jestem pewna, że medal z tych zawodów będzie najlepszym podziękowaniem dla wszystkich, którzy dali mi szansę na udział w programie #Biegajnazdrowie, przyczynili się do mojego rozwoju, razem ze mną pokonywali kolejne szczeble „biegowej przygody”.
Grzegorz, Ania, Justyna, Agata, Ewa, Sylwia, Maciej, Iwona, Maja, Monika, Krzysztof, Michał, Paweł i Marek... dziękuję i do zobaczenia na mecie!!! SIŁA!!! :)