Zapomniana dziś grasica, przed wiekami była ozdobą kuchni staropolskiej. Szczególnie upodobał ją sobie Stanisław Czerniecki, autor najstarszej polskiej książki kucharskiej. W XVIII wieku "grasica po polsku" stałą się popularna nawet we Francji.

REKLAMA
Sześć receptur na grasicę cielęcą podaje w swym „Kucharzu doskonałym” z 1783 r. Wojciech Wincenty Wielądko. Ponieważ jednak jego książka jest przeróbką francuskiej Cuisinière bourgeoise (Kucharki mieszczańskiej), to tę animelę uznamy akurat za wspólne francusko-polskie dziedzictwo. Nie zmienia to jednak faktu, że grasica była w dawnej polskiej kuchni znana i ceniona, a za polską specjalność uznawali ją nawet roszczący sobie do niej specjalne prawa Francuzi.
W jednej z najbardziej znanych francuskich książek kucharskich z XVIII w., z czasów gdy na francuskim tronie zasiadała Maria Leszczyńska, a jej ojciec panował w Lotaryngii, wśród całej serii „polskich” potraw znajdujemy i grasicę. Ta francuska receptura jest przy tym - w sensie smakowym - najbardziej polska spośród wyliczanych wyżej dawnych przepisów.
„Animela po polsku.
Zblanszuj i ugotuj z plastrami boczku. Zostaw do ostygnięcia i pokrój na dwie lub trzy części. Rozgnieć kawałek masła z solą, zmiażdżonym pieprzem, pietruszką, szczypiorkiem, szalotką, odrobiną tartego imbiru, miąższem chleba, wszystko ugnieć razem. Na wierzchu każdej cząstki grasicy ułóż warstwę tego farszu. Złóż z powrotem te cząstki tak, aby grasica wyglądała, jakby była cała. Ułóż je na półmisku, na którym chcesz podawać. Połóż na ogniu ze szklanką esencjonalnego bulionu i połową szklanki szampana, gotuj przez pięć do sześciu minut, a kończąc, dodaj sok pomarańczowy.”