Ile dywizji ma Unia Europejska?

To część Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. Z zachowaniem pewnych wyjątków decyzje dotyczące WPBiO podejmowane są przez Radę Unii Europejskiej lub Radę Europejską jednomyślnie. Za składanie propozycji w tym obszarze, a także za wdrażanie podjętych już decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel UE do Spraw Zagranicznych
i Polityki Bezpieczeństwa. Zgodnie z traktatem WPBiO obejmuje stopniowe określanie wspólnej polityki obronnej Unii. Doprowadzi ona do stworzenia wspólnej obrony, jeżeli Rada Europejska, stanowiąc jednomyślnie, tak zadecyduje. Wspólna Polityka Bezpieczeństwa i Obrony realizowana jest dzięki zdolnościom cywilnym i wojskowym oddanym Unii do dyspozycji przez państwa członkowskie.

W ramach WPBiO Unia może prowadzić misje mające na celu utrzymanie pokoju, zapobieganie konfliktom czy wzmocnienie międzynarodowego bezpieczeństwa. Misje te mogą się przyczyniać do zwalczania terroryzmu
(w tym w państwach trzecich). Mogą mieć charakter cywilny lub wojskowy. Decyzję o podjęciu misji podejmuje Rada UE. Obecnie Unia prowadzi
7 operacji wojskowych i 10 misji cywilnych.

Nie należy zapominać o posiadanych przez UE specyficznych mechanizmach zwalczania terrorystów.

Strategia UE w dziedzinie walki z terroryzmem to kilkunastostronicowy dokument przyjęty przez UE w 2005 roku. Jej podtytuł – Zapobieganie, Ochrona, Ściganie, Reagowanie precyzuje na wstępie priorytety Unii w zwalczaniu zjawiska terroryzmu. UE zobowiązuje się walczyć z terroryzmem na świecie, przestrzegając jednocześnie praw człowieka. Dzięki temu Europa ma być bardziej bezpieczna i być obszarem wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości dla swoich obywateli.

Kolejna sprawa, to unijna lista terrorystów – lista osób, grup
i podmiotów objętych sankcjami w związku z terroryzmem, stworzona w grudniu 2011 roku (po zamachach 11 września). Rada UE weryfikuje ją co
6 miesięcy. Wniosek o dopisanie do listy mogą złożyć państwa członkowskie UE lub państwa trzecie (podstawą do wniosku jest wszczęcie wobec takich osób, grup lub podmiotów dochodzenia w sprawie ataku terrorystycznego, próby jego przeprowadzenia albo ułatwienia jego przeprowadzenia; skazanie za takie czyny oraz wskazanie ich przez Radę Bezpieczeństwa ONZ).

Warto też wspomnieć o PNR (Passenger Name Record) – danych dotyczących pasażerów lotniczych (takich jak imię i nazwisko, data i trasa podróży, numer miejsca w samolocie, bagaż, dane kontaktowe oraz sposób płatności). W efekcie ostatnich zamachów terrorystycznych przyjęto
w końcu w tym roku dyrektywę w sprawie wykorzystania danych dotyczących przelotu pasażera w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia dochodzeń w ich sprawie i ich ścigania. Jej postanowienia mają wejść w życie za 2 lata. Reguluje ona sposób przekazywania owych danych przez przewoźników do władz państw członkowskich i ich przetwarzanie. Zasadniczo chodzi o dane o lotach z/do UE, ale kraje członkowskie mogą zbierać PNR dotyczące wybranych lotów wewnątrz Unii. Dyrektywa zezwala na przechowywanie danych przez 5 lat, ale już po pół roku mają być anonimizowane. Dane pasażerów mogą być przekazywane do państw trzecich jedynie sporadycznie.