Dude, where’s my talent?

Pamiętacie film „Kosmiczny Mecz”? Jeśli wychowaliście się w latach 90., na pewno tak. Innym przypomnijmy: grupa małych, pokracznych stworków z innej planety kradła w nim talenty najlepszych graczy NBA, by wygrać mecz z drużyną królika Bugsa.
W jednej chwili wysportowani atleci stawali się sfrustrowanymi paralitykami. Straszne, prawda?

Dowód na to, że kosmici ze świata Looney Tunes szczególnie upodobali sobie luksusową londyńską dzielnicę. Ukrainiec przechodził do Chelsea w glorii zdobywcy Złotej Piłki, kilkukrotnego Króla Strzelców Serie A. Nie było też obaw o jego, mówiąc językiem graczy Football Managera, „adaptability” – pierwszy sezon we Włoszech uczcił pierwszą koroną króla strzelców. I co? I guzik.
Powiedzieć, że w drużynie „The Blues” się nie sprawdził, byłoby komplementem. Pamiętamy go z dwóch meczów – w ligowym spotkaniu z Aston Villą zaliczył takie oto trafienie Zdarzyło mu się też wybić piłkę z linii bramkowej w półfinałowym meczu LM z Liverpoolem. Łącznie w niebieskiej koszulce strzelił 9 bramek. I tyle. Kiepsko, jak na trzy sezony gry. I 30 milionów funtów.

Kapitan włoskiej reprezentacji był po zwycięskim Mundialu w Niemczech u szczytu sławy i formy. Jego występy po transferze do Galaktycznych do dzisiaj pozostają nierozwiązaną zagadką. Pod koniec 2006 roku spijał jeszcze śmietankę po rewelacyjnym występie na MŚ, zgarniając co ważniejsze nagrody indywidualne. Ale potem wszystkie kolejne listy, na które trafiał Włoch, to listy transferowych wpadek. Bądź mundialowych niewypałów. Po 3 sezonach „Che Capitano!” wrócił do Juventusu, gdzie współtworzył najgorszy blok obronny „Starej Damy” od 40 lat.
Ostatnio wystawił swoje piłkarskie walory na aukcję. W Kalkucie. A podobno obrońcy są jak wino….

Spóźnianie się na treningi. Nadużywanie alkoholu. Imprezowanie z mafiosami. Postrzelenie nieznajomej. Ciekawe przypadki brazylijskiego napastnika pokazują, że bliskie spotkanie trzeciego stopnia pozostawia trwałe uszkodzenia mózgu. Po kilku świetnych sezonach w lidze włoskiej (40 bramek w sezonie 2004/2005 i np. takie akcje), nagle stracił formę. I zaczął pić. Albo odwrotnie. Nigdy nie dowiemy się co było pierwsze, ale od kilku lat częściej niż na boisku widzimy go balującego z browarem w dłoni.

Zgoda, nigdy nie był piłkarskim tuzem w rodzaju Szewczenki. Jednak, dla tych, dla których pierwszym mundialem był ten w ’94, stał się jednym z pierwszych piłkarskich bohaterów. Pewnie, że za Romario, Baggio i Stoiczkowem, ale łapał się w pierwszej dziesiątce. Po niezłym sezonie w Parmie zanotował rewelacyjny występ na mistrzostwach świata USA.
Kto by wtedy pomyślał, że gwiazda reprezentacji Szwecji stanie się wczesną wersją Dawida Janczyka. Wiele razy zastanawialiśmy się, ile trzeba jeść, by, będąc zawodowym piłkarzem, mieć problemy z nadwagą. Brolin na pewno zna odpowiedź na to pytanie.

Aktualnie znów osiąga sukcesy, ale już na innym polu – prowadzi firmę sprzedającą nowatorskie odkurzacze...

PS. Planowaliśmy powiększyć listę o polskich piłkarzy. Dochodzimy jednak do wniosku, że mamy za mało miejsca. Na ich talenty szkoda – nomen omen – Zachodu. Michał twierdzi, że na ich umiejętności czyha inna grupa kosmitów. Pochodzą z galaktyki gdzie „obcy musi być, co najmniej dwa razy lepszy niż miejscowy!”. Zazwyczaj dla kamuflażu przybierają postać trenera zachodniego klubu, „który nigdy mnie nie lubił”. W rzeczywistości, bez charakteryzacji, wyglądają tak.

Pozdrawiamy,
Tomek Cirmirakis
Michał Polakowski