Stawiam na Ziemkiewicza

Już niedługo będziemy świadkami kolejnej odsłony walki o rząd dusz na prawicy. Tym razem w telewizji. Trzy kanały, które dzielą wspólną grupę docelową widzów tylko z pozoru wydają się do siebie podobne. Która z nich jest pozycją najbardziej atrakcyjną dla prawicowego odbiorcy ?

Telewizja Trwam mimo poparcia tłumów na demonstracjach jest kanałem, który w tym zestawieniu wypada najgorzej. Publicystyka, która głównie przyciąga widzów, stoi w niej na wyjątkowo infantylnym poziomie. Nawet biorąc pod uwagę jej religijny charakter, prowadzący audycje nie są w stanie zadawać niezręcznych pytań a tym samym wyciągać ciekawych dla widza informacji. Wspomniana specyfika ogranicza grono jej odbiorców do grupy osób wierzących. Należy też uczciwie przyznać, że większość osób na demonstracjach pochodzi – jak to niektórzy dosadnie nazywają – z tak zwanego „spędu”. Są to osoby z łapanki jakie przeprowadzają politycy i działacze partyjni, nierzadko nieoglądający jej wcale.

Opcja Karnowskich również wypada mizernie. Kapitał firmy związanej z politykami PiS nie wróży jej cienia obiektywizmu. Publicystyka prezentowana w mediach należących do braci Karnowskich jest połączeniem patetycznej bufonady i pustych frazesów, które są dla odbiorców męczące i nie wnoszą zbyt wiele do dyskursu politycznego. Nie bez powodu w „Uważam Rze” Karnowscy byli odpowiedzialni za wywiady, w których tylko zadawali pytania. Ta przepaść między nimi a grupą Pawła Lisickiego jest dzisiaj wyjątkowo dobrze dostrzegalna. Ratowanie się ciągłym pozyskiwaniem nowym autorów (ostatnio Janusz Rewiński z kabaretu TEY i twórca „Polskiego ZOO” Marcin Wolski z „Do Rzeczy”) bez pracy nad własnym warsztatem jest kiepską metodą.