Ekonomiczny Bolszewizm

Jarosławowe „zaglądanie do głębokiej kieszeni” nie jest czymś egzotycznym w Europie. Przy każdej dyskusji o ekonomii i próbach ożywienia sytuacji gospodarczej zawsze pada argument, że bogatsi powinni zrzucić się na biednych. Wzorem staje się Francja, której socjalistyczne zapędy odstraszają zamożniejszych obywateli, zwracających się ku zmianie obywatelstwa w celu uniknięcia horrendalnie wysokich podatków.

Bohater tygodnia Niepokornych – Wojciech Cejrowski już dawno zdał swój paszport i płaci podatki tam gdzie mu się to opłaca (Ekwador). Gdy nie poruszamy kwestii wiary znany podróżnik to wyjątkowo inteligentny człowiek, którego warto wysłuchać. Tak samo postępuje większość zaradnych biznesmenów. Jedyne co napawa pesymizmem to całkowity brak znajomości mechanizmów ekonomii wśród polityków i dziennikarzy, którzy na populistycznym bełkocie nakręcają sobie poparcie.

Znaczna większość obywateli nie potrafi myśleć w wymiarze przyczynowo-skutkowym. Propozycja redukcji podatków w zamian za cięcia świadczeń socjalnych nie miałaby nad Wisłą racji bytu. Polacy uwielbiają stawiać się w pozycji wyzyskiwanego wyrobnika, którego zły kapitalista chce pozbawić wolnego dnia oraz zasiłku, który i tak zwykle w ten rzeczony dzień przepija. Idea rozwoju jednostki „ciężką pracą do sukcesu” zastąpiono jakże bliską Ziemkiewiczowskiemu Polactwu „byle do pierwszego”.

Najłatwiej politykom jest utrzymywać wysokie podatki a bogatszym jeszcze je podnieść. Z tym, że sprytniejsi wzorem wspomnianych biznesmenów będą je płacić za granicą, a podatki uderzą w rodzącą się klasę średnią. Nie dziwi więc wzrost notowań Nowej Prawicy Korwina-Mikke, nad którym rozprawiają, wypalający się łowcy sucharów w dzisiejszym przeglądzie tygodnia. Sam jestem zainteresowany coraz częstszym pojawianiem się tego ugrupowania w sondażach. Aczkolwiek sukces na miarę Ruchu Palikota jest mało prawdopodobny (dzisiaj NP ma około 4-5% poparcia).

Podczas wyborów do urn najchętniej idą ci, którzy liczą na mannę z nieba. Którzy w akcie desperacji oddają głos na tego kto im więcej naobiecuje i zapewni państwo socjalne, opiekuńcze. Zakładając, że elektorat największych piewców socjalizmu czyli PiS to mniej więcej 30% i jest on najbardziej aktywny, zorganizowany to przy frekwencji 100% (zazwyczaj wynosi ona niecałe 50%) to raptem około 15%. Pozostali obywatele posiadający prawa wyborcze nie mają zamiaru głosować na żadnych socjalistów a nie mają realnej alternatywy więc wolą zostać w domu.

Na koniec wizualne podsumowanie żądań socjalistów: