Wszyscy zaczynaliśmy od Mario

Dwa dni temu, przed halą Pittsburgh Penguins, Consol Energy Center, odsłonięto pomnik upamiętniający najlepszego zawodnika w historii tej organizacji i - oprócz Wayne'a Gretzky - najważniejszego hokeisty NHL w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat: Mario Lemieux.

Starsi kibice mieli przyjemność obserwować jego karierę praktycznie od początku - najpierw dzięki choćby skrótowym informacjom w "Przeglądzie Sportowym" i plakatom w czechosłowackim ówcześnie magazynie "Stadion" (kto to wydawnictwo jeszcze pamięta?). Oglądaliśmy jego zmaganie o wyprowadzenie ze sportowego i organizacyjnego marazmu klubu z Pittsburgha, pasjonujące mecze reprezentacyjne na turnieju Canada Cup, zdobywane z łatwością nagrody indywidualne w NHL, dwa pamiętne finały Pucharu Stanley'a (o tym za chwilę) i złoto olimpijskie w 2002 (Salt Lake City).

To właśnie "Wielki Mario" był powodem dla którego wstawało się z łóżka nocami w czerwcu 1991 i 1992 r. Pamiętne batalie finałowe z Minnesota North Stars i Chicago Blackhawks wielu z nas oglądało się w równym stopniu dla wyniku, jak i dla przyjemności. Przyjemności patrzenia, jak na naszych oczach tworzy się historia. Do dzisiaj pamiętam jedyny niezaliczony w pierwszym terminie egzamin na pierwszym roku anglistyki - jego termin przypadał na dzień *po* którymś z meczów finałowych '91. Nic dziwnego, że nauka nie miała szans :).

Lemieux imponował również jako człowiek. Jego heroiczna walka ze śmiertelną chorobą (rak), o której powiedział publicznie w styczniu '93, późniejszy powrót na lód, dwie operacje pleców, zbyt wczesne (dla nas, kibiców) przejście na emeryturę, aż po tyle niespodziewany co elektryzujący powrót na lodowiska NHL - to były walki, które, w myślach i modlitwach, rozgrywaliśmy razem z graczem z numerem 66 na plecach.

Dzisiaj - jakże stosownie - Mario jest współwłaścicielem Pittsburgh Penguins, klubu który zawdzięcza mu sportowe i finansowe życie. Mimo rozlicznych zajęć, otworzył swój dom na Pingwinów z młodego hokejowego pokolenia - to właśnie u państwa Lemieux w pierwszym okresie po wybraniu w drafcie przez klub mieszkały obecne gwiazdy klubu: bramkarz Marc-Andre Fleury czy aktualnie najlepszy hokeista na świecie: Sidney Crosby.

Mario Lemieux również dla kibiców w Polsce, szczególnie kibiców mojego pokolenia, to żywa legenda. W jakimś sensie wszyscy zaczynaliśmy od Mario. Zaczynaliśmy poranek od sprawdzenia w gazecie (sic!) jak mu poszło dzień wcześniej, zaczynaliśmy od upewnienia się u pana Andrzeja w kiosku, że na pewno odłoży nam "Stadion" (wtedy niektóre czasopisma, szczególnie zagraniczne, można było dostać wyłącznie przez znajomość z kioskarzem). A lato na początku lat dziewięćdziesiątych zaczynaliśmy od sprawdzenia w programie telewizji "Screensport" (pamiętacie?), kiedy zaczynają się nocne transmisje z finałów Pucharu Stanley'a.

Wszyscy zaczynaliśmy od Mario. Dzisiaj - tym tekstem i komentarzem pod nim - możemy mu, w niewielkiej części, podziękować za tamte emocje. Dzięki, panie Lemieux! Dzięki, Mario!

A jakie jest Wasze najbardziej wyraźne wspomnienie dotyczące Mario Lemieux? Zdążyliście go jeszcze zobaczyć w grze?