Prawo serii

Inna rzecz, że może to kwestia nastawienia. Przestałam narzekać, użalać się nad sobą i zamęczać innych swoimi przemyśleniami na temat generalnej beznadziei polskiego rynku i zatrudniania młodych ludzi... Ba, zgodnie z postanowieniem z zeszłego wpisu (no wiem, najpierw miała być bajeczna praca a potem sport, ale może to metoda na zaklęcie rzeczywistości?) zaczęłam biegać! Ok, doświadczeni maratończycy typu Haruki Murakami, czy Tomasz Lis (o olimpijczykach nie wspominając) obśmialiby mnie bezlitośnie. Bo na razie jeszcze głupio mi kompromitować się na ulicach i biegam na siłowni. Wytrzymuję tylko 20 minut na poziomie 4, czyli około 4 kilometrów. Ale jak zaczęłam 9 dni temu już po 0.6 km, 4 minutach gubiłam płuca! Jakiś tam postęp jest...

Zacznę od polskiej wersji portalu DaWanda. Nie będę tu tłumaczyć na czym to polega, w końcu to nie laurka reklamowa. Ale faktem jest, że pasja i entuzjazm, jaką mają w sobie jej twórcy sprawia, że pisząc o nich „portal”, „Serwis internetowy” itp, coś mi tu zgrzyta. Ekipa naszej rodzimej DaWandy to młodzi ludzie z otwartymi głowami i pomysłami na to, jak podstymulować polską sztukę z sercem. Jak promować rzeczy (ubrania, meble, ceramikę, biżuterię, grafikę i wieeele innych) kiedyś chlubnie zwane rzemiosłem, a od dekady wypierane jest przez komercję i „masówkę”. W sumie trudno się temu dziwić. Bo i jak taki młody twórca ma się przebić? Często ma tylko swój pomysł i talent, ale z funduszami, ekonomią, zapleczem technicznym i generalnym know-how bywa krucho... Tymczasem, słuchając Marcina opowiadającego o tym, że nie tylko chcą sprzedawać polskie „hand made” na każdą kieszeń, ale też wspierać twórców rozmaitymi warsztatami, spotkaniami i możliwością korzystania z DaWandowego showroomu, sama zaczęłam zastanawiać się nad powrotem do mojej nieco zakurzonej pasji: witraży.

A swoją drogą - na prasowym dniu wnętrzarskim, kiedy miałam przyjemność odwiedzić DaWandę, zaskoczyło mnie jedno: strach przed kolorem. Nie, nie we wnętrzach, tu artyści fantastycznie bawią się barwą, światłem, cieniem. Koloru zabrakło mi u ludzi! Poza Olgą z 9 Design nikt nie odważył się na rzucające się w oczy ubranko... Ale może o to chodziło? Lepiej wyeksponowano dzieła młodych twórców!