Pożegnanie z patelnią

Uwielbiam dobrze zjeść, cieszę się różnymi smakami, tak jak cieszą mnie kolory, kształty, formy i dźwięki. Zdecydowanie nie jestem jednak dobra w kuchni i nie będę się już starać udowodnić, że jest inaczej.

W ostatnich miesiącach brzdęk sztućców, naczyń i skomplikowanych narzędzi kuchennych odgrywały w moim życiu zbyt dużą rolę. Natchnięci programami telewizyjnymi, w których gwiazdami są wyrafinowane dania, gotowaliśmy całą rodziną. Bo tak trzeba. Umiejętność przyrządzania smakowitych potraw z różnych regionów świata zdaje się dziś być przepustką do VIP-Roomu ludzi cywilizowanych. W telewizji mnożą się wirtuozi patelni, których przepisy na smakowitą wołowinę wynoszone są do rangi przepisów na życie.

Nie gotujesz - nie istniejesz, można by pomyśleć, oglądając programy i okładki gazet z Robertem Makłowiczem, Magdą Gessler, Ewą Wachowicz, Adamem Chrząstowskim, Nigellą Lawson, przyglądając się billboardom z Karolem Okrasą i Pascalem Brodnickim. Jako newsy media podają informacje o tym, kto z kim walczy o program kulinarny w telewizji. Nawet perypetie Michała Figurskiego, który próbuje wrócić do showbiznesu, relacjonowane są w kontekście sushi!!!!! Otwieram Facebook, a tam moi znajomi z przeszłości uruchamiają strony internetowe z przepisami. I wreszcie - wrzucam na walla zdjęcie z kuchenki, by już za chwilę przyglądać się wpadającym z prędkością światła dziesiątkom komentarzy.

Kuchnia rozgrzewa zmysły. To pewne. Niestety, nie każdy ma do niej serce. Zwłaszcza, jeśli bije ono do innych dziedzin "sztuki". Uświadomiłam sobie, że w okresie, kiedy poświęciłam się poznawaniu smaków kultur, zaczęło brakować mi czasu na to, co kocham najbardziej: muzykę, teatr, kino, czytanie. To właśnie one są dla mnie w życiu najważniejsze. Są dla mnie wizą do lepszego świata - świata twórczego myślenia, braku konwenansów, przełamywania barier i otwartego dialogu z drugim człowiekiem. Zdałam sobie sprawę, że na drodze do tego świata coraz częściej stawał mi ostatnio nóż i widelec.

Tymczasem tyle ciekawych rzeczy dzieje się poza garnkami. Na rynku ukazuje się właśnie przepiękna płyta "8CHO ESTACIONES. VIVALDI/PIAZZOLLA" Christiana Danowicza i wrocławskiej orkiestry Leopoldinum. Połączenie utworów Astora Piazzolli z Czterema Porami Roku Vivaldiego jest prawdziwą ucztą dla zmysłów. W kinie - ciekawy Woody Allen z filmem "Zakochani w Rzymie". Okay - wiem, że dla wielu to obraz nudny i nieciekawy, dla mnie typowo Allenowski. Świetny komentarz do choroby cywilizacyjnej, która zaraża kolejne społeczeństwa - celebryckości. W literaturze - "Królewicz Śnieżek" Suchowierskiej i Eichelbergera. Aktualny po niedawnym Kongresie Kobiet. Albo "Letnie Kłamstwa" Bernharda Schlinka, napisane piękną prozą opowiadania o ulotnym pięknie i skomplikowaności relacji między ludźmi.

Odkąd wróciłam do kultury, rzadko spoglądam w stronę garnków. Człowiek je po to, żeby żyć, a nie żyje po to, żeby konsumować. A już na pewno nie po to, żeby spędzać godziny w kuchennych oparach.