
Jan Tarasin należał do najbardziej znaczących artystów XX i XXI wieku. Artysta wypracował charakterystyczny język, nadając przedmiotom ze świata rzeczywistego formy abstrakcyjne. Sprowadzał ich kształty do uproszczonego symbolu, znaku. Rozważaniom artysty podlegały istniejące w świecie hierarchie i porządki. Malując układy przedmiotów Tarasin badał rolę przypadku w porządkowaniu materii świata. Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej przygotowała wystawę obejmującą kilkadziesiąt prac ze wszystkich okresów twórczych. Najwcześniejsze z pokazanych obrazów pochodzą z lat 50-tych. W zestawieniu prac z kolejnych dziesięcioleci wyłania się proces kształtowania i rozwoju malarskiego idiomu Jana Tarasina, a w nim – złożonej relacji między figuratywnością i abstrakcją.
Dalsza droga artystyczna polegała w dużej mierze na konsekwentnym rozwijaniu podjętego języka artystycznego, pogłębionej eksploracji relacji przedmiotów między sobą oraz ich dynamiki, budowania sekwencji, rytmów z odrealnionych kształtów, zapisu rzeczywistości przefiltrowanej przez specyficzny „alfabet” Tarasina. Niekiedy były to ciemne plamy koloru nałożone na gęsto tkaną sieć przecinających się prostych, czasem pokrewne literom, innym razem – kolorowe, zgeometryzowane formy, raz osadzone jakby w pejzażu, a kiedy indziej na abstrakcyjnym tle. Elementy rzeczywiste zestawiane bywały z elementami niezdefiniowanymi. Artysta to się przybliżał do realizmu, to znów od niego oddalał. Wszystko to podporządkowane było określonej harmonii, jakby regule rządzącej światem. Podjętą tematykę Tarasin realizował nie tylko na polu malarstwa i grafiki. Był także fotografem oraz eseistą.
W 2005 roku Jan Tarasin został uhonorowany Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych na całym świecie.
