Pamiętać

1 pażdziernika zeszłego roku trafiłam do Warszawy. Była piękna jesień, a ja wylądowałam na Starej Pradze: jedynej w zasadzie ocalałej dzielnicy. Na kilka miesięcy przycupnęłam w mieszkaniu pełnym książek o tym, co się zaczęło 1. sierpnia, bo zamieszkiwane było ono przez potomków jednego z przywódców powstania. Ja w tę piękną jesień łaziłam po stolicy, słuchałam obowiązkowego dzisiaj albumu Lao Che i tak wczuwałam się w atmosferę miasta. Oszałamiały mnie ilości tych betonowych "miejsc pamięci narodowej" na gzymsach murów i kamienic. Co wzruszyło mnie szczególnie? Kapliczki powstańcze.