Al-Dżazira

Jeżeli ktoś pamięta w Polsce Al-Dżazirę to pewnie z początku lat dwutysięcznych, kiedy jako pierwsza (a czasami jedyna) stacja telewizyjna publikowała taśmy z pozdrowieniami od Osamy bin Ladena. Dla wielu oznaczać to mogło tylko tyle, że w Al-Dżazirze pracują terroryści, albo przynajmniej sympatyzujący z nimi dziennikarze. Ci, którzy nie byli tak szybcy w wyrabianiu sobie opinii zostali jednak wkrótce nagrodzeni. Nie tylko dlatego, że stacja kupiła prawa do pokazywania Euro 2012 na wyłączność w niemal wszystkich krajach arabskich czy dlatego, że pokazuje też ligę niemiecką, włoską, i hiszpańską…

Szybko okazało się, że ambicją Al-Dżaziry jest bycie wiarygodną i niezależną stacją informacyjną, którą - z uwagi na szeroką publiczność arabską - będzie miała dostęp do oryginalnych materiałów i prezentować będzie poglądy, które nie są znane dobrze na Zachodzie. Jej ambicją, które realizuje konsekwetnie, było stanie się pomostem pomiędzy Zachodem a Wschodem. Wkrótce po tym, jak zaprezentowała pierwsze po 11 września nagrania bin Ladena, na jej antenie wystąpił ówczesny premier Wielkiej Brytanii, Tony Blair, a stacja szybko zaczęła się stawać wiarygodną platformą rozmowy o sytuacji w Iraku, Afganistanie i na Bliskim Wschodzie.

Oczywiście, zdaniem wielu fakt, że Al-Dżazira finansowana jest w głównej mierze przez katarskich szejków poddaje wątpliwości obiektywność materiałów, które prezentuje. Z drugiej strony, jest też faktem już w trakcie wojny w Iraku, a szczególnie po 2006 roku, kiedy stacja zaczęła nadawać też po angielsku, Al-Dżazira stała się podstawowym medium, z którego świat czerpał informację, np. ostatnio o “arabskiej wiośnie”.

Najlepszym dowodem na jej dobrą reputację niech będzie to, że w czasie niedawnego posiedzenia senackiej Komisji Spraw Międzynarodowych, amerykańska Sekretarz Stanu, Hillary Clinton, powiedziała, że Al-Dżazira staje się coraz bardziej popularna w USA dlatego, że dostarcza czegoś, co rzeczywiście można nazwać wiadomościami, w przeciwieństwie do amerykańskich mediów, które mają z tym problem. Clinton sugerowała tym samym, że Amerykanie przegrywają globalną wojnę informacyjną. "Można się z tym nie zgadziać, bo mogłoby się wydawać, że w naszym kraju dostajemy wiadomości przez całą dobę. Tyle tylko, że większość tego czasu zajmują reklamy, a z dyskusji dwóch gadających głów, które wymieniają się “argumentami”, i jakichś planszy, którymi posługują się dla potwierdzenia swoich racji, niewiele wynika dla nas, Amerykanów, a co dopiero dla cudzoziemców."

Jednocześnie wielu komercyjnych dostawców telwizji blokuje w Stanach dostęp widzów do Al-Dżaziry. Trudno powiedzieć czy z przyczyn komercyjnych czy ideologicznych. Mają jednak taką możliwość. W Kanadzie, dla odmiany, właściwa agencja rządowa może administracyjnie nakazać włączenie jakiegoś programu do sieci kablowej i Al-Dżazira prowadziła skuteczną kampanię, żeby tak się stało. W rezultacie stała się ona jednym z bardziej popularnych kanałów informacyjnych w tym kraju.