Powrót do teatru, powrót do codzienności

Wiele spraw, wiele spotkań, miesza się wszystko, pomysły, teksty, nadzieje, emocje. Powrót do teatru, powrót do codzienności. Po trzech dniach „urzędowania” zastanowiłam się, jak naprawdę wygląda moja codzienność, moje życie. Organizm zapomniał ten rytm, odzwyczaił się i co chwilę mam uczucie, że nie panuję nad sytuacją. Wieczorem dwie godziny na scenie to jak skok w przepaść, na szczęście w przepaści stan nieważkości, zapominam o Bożym świecie. To mnie ratuje po całym dniu.

Po powrocie, powrót także do naszych dawnych baranów. I znów tego samego – jak mówiła moja gosposia z Dąbrowy Tarnowskiej. Otwieram telewizor i jakbym nie wyjeżdżała, bo nawet tematy i ton ten sam. Tylko buty u pani Olejnik się nie powtarzają.

Jeśli chodzi o buty, że nie można czerwonych i teraz będzie chodził w brązowych, to nowością jest i abdykacja papieża, i „sposób” Jego odchodzenia do książek, jak sam powiedział, i to bardzo interesujące i zastanawiające. Budzi refleksję – jak mówi Jurek Karwowski, członek rady naszej Fundacji, który jeszcze zakładał Teatr Bim Bom i wiele rzeczy wciąż porównuje. Tam miałem Zbyszka Cybulskiego i Bobka Kobielę, tu mam ciebie, mówi do mnie. Bardzo mi z tym miło.

W połowie dnia mojego „urzędowania”, niekonwencjonalnego, ale jednak urzędowania, wychodzę z psem na chwilę spaceru (sprzątam odchody, zaznaczam), pies i ja wciągamy żółtko - jak mówiła z kolei moja babcia i ... wczoraj obok teatru napotkana wystawa w zakładzie fryzjerskim zatrzymała mnie w czasie, w locie, wystawa taka, że aż stanęło mi serce uwięzione w młodości w PRLu, zobaczyłam tę wystawę i nie mogłam uwierzyć (dołączam zdjęcia). Naprawdę ta wystawa jest w centrum miasta, zakład fryzjerski działa, bardzo ciekawe jak tam czeszą?

Życzę dobrego dnia.