Dokarmiać, czy nie dokarmiać

Na zaplecze Teatru Polonia, każdego dnia od ośmiu lat przychodzą dwie panie, opiekują się kotami mieszkającymi w drewnianej budce, pielęgnują kocięta z kolejnych miotów, myją miseczki, przynoszą jedzenie, karmią ptaki.

Koło Och-Teatru, staruszka chodząca z pomocą balkoniku, poruszająca się z największym trudem, przychodzi każdego dnia z ziarnem dla gołębi, z wodą w ciężkich butelkach, zmienia wodę, myje, czyści, z najwyższym trudem. Trudem tak wielkim, że czasem staję zaskoczona i pełna współczucia widząc ją idącą kroczek po kroczku w deszczu, śniegu, wietrze, każdego dnia, bez względu na świat dookoła i jego kondycję.

Codziennie jadąc do pracy, widywałam staruszka, karmiącego nad stawem kaczki i łabędzie. Zreflektowałam się że nie widzę go od kilku dni, może tygodni. A kaczki i łabędzie codziennie czekają przy brzegu, pewnie na niego. Zatrzymałam się, poszłam nad staw. Przyglądałam się ptakom. Starsza pani, zatrzymała się i przyglądała się mnie. - Umarł- powiedziała - umarł, a one czekają. No i co im pani powie? Nie zrozumieją.

Moja mama kupuje wiewiórkom z naszego ogrodu orzechy. - Mamo, przestań karmić ptaki i wiewiórki, jest jeszcze pełno jedzenia w ogrodzie. Poczekaj na śnieg. Poza tym wiewiórki jedzą żołędzie, pełno ich jeszcze leży. - Sama sobie jedz żołędzie- odparła.

"Kreatywni Berlina mają dość ignorancji władz miasta. W zadłużonym Berlinie jest im coraz trudniej - większość pieniędzy idzie na instytucje, nie dla niezależnych twórców. Myślą więc o alternatywnie, np. o Warszawie ()Władze Berlina planując wydatki budżetowe na lata 2014/15, niezależnym twórcom przyznały całe 2,5 procent budżetu na kulturę, 10 mln euro." A gdzie my mamy na przykład wyjechać? Jesteśmy niezależnymi teatrami. Naprawdę i Ci z Berlina i My musimy myśleć o wędrówce pozaartystycznej? A co by było gdyby nas nie było? Nic, absolutnie nic, niestety. Czy komuś byłoby żal? Byliby inni narwańcy, utopiści, optymiści. Zostajemy więc z obywatelskiego obowiązku, my niezależni.