Imigrancki klin rozsadzi Unię?

Setki tysięcy imigrantów z Polski „pomagają” obecnie pompować słupki antyunijnej partii UKIP w Wielkiej Brytanii (na Wyspach oficjalnie mieszka i pracuje już ponad 600 tys. Polaków, nieoficjalnie ponad milion*). W toczącej się kampanii przed majowymi wyborami „grają” główną rolę, z "dopalaczem" w postaci wyłudzanych przez siebie socjali.

We Francji w siłę rośnie antyeuropejski Front Narodowy straszący islamizacją kraju, co po niedawnych zamachach w Paryżu brzmi coraz bardziej przekonująco dla przeciętnego wyborcy.

Faktem jest, że Unia z otwartymi rynkami (i wewnętrznymi granicami) sprzyja mobilności swoich mieszkańców, stąd miliony obywateli państw Europy Środkowo-Wschodniej wybierają pracę w bogatszej części starego kontynentu, pracując legalnie i płacąc tamże podatki. Z raportu CEED Institute wynika, że w na koniec 2013 r. łączna liczba obywateli tychże krajów, pracujących poza granicami wzrosła do 5, 737 mln**. (GUS podaje, że na koniec tego samego roku za granicą mieszkało 2,2 mln Polaków).

PKB Wielkiej Brytanii zawdzięcza emigrantom z Unii, przybyłym w ostatniej dekadzie wkład na poziomie ok. 20 mld funtów****. I nie byli to turyści nielegalnie "przeniknięci" przez granicę, kraj ten nie jest w strefie Schengen, zatem każdy, kto ląduje na Wyspach przechodzi kontrolę paszportową, a każdy kto tam był wie, że Brytyjczycy drobiazgowo monitorują przybywających.

Prawdą jest, że od dwóch lat imigranci z Afryki i Azji legalni i nielegalni zalewają (po „wiośnie arabskiej”) południe Europy, ale to nie oni stoją za zamachami w Paryżu, Brukseli czy Kopenhadze, tylko urodzeni i wychowani tamże obywatele wyznania islamskiego. To przykład wieloletniej porażki integracyjnej, datowanej grubo przed stworzeniem strefy Schengen.

Obwinianie za imigracyjne problemy Unii jest łatwostrawną papką wyborczą, niemającą z prawdziwym rozwiązaniem nic wspólnego. To polityka imigracyjna poszczególnych krajów poniosła porażkę, a nie unijna, której zresztą nie ma. Wznowienie kontroli na granicach ma zapobiec zamachom? W takim razie trzeba by w pierwszej kolejności otoczyć granicami Paryż, któremu najbardziej zagrażają... przedmieścia.

Antyunijne partie mają się coraz lepiej. Przed dekadą ich głos był zbywany wzruszeniem ramion, a liderzy sadzani na ławce oszołomów. Dzisiaj plasują się w mainstreamie z szansą na rządy.