Poetą nie jestem i nie ja go spłodzę, ale napiszę krótką notę. Prawie każdym mecz, a przynajmniej każdy ważny mecz spędziłem w Strefie Kibica, trzeba było cierpliwości i ciężkiej pracy, czasem jawiło się jako istne pole bitewne i można się było nabawić nerwicy wojennej. Bywało wesoło, ale i smutno. Czasem był upał i zmęczenie, a czasem listopadowe ochłodzenie. Ludzie wylewali sobie browar za koszulę, wrzeszczeli, deptali po nogach, kobiety o różnych kolorach skóry pokazywały uda. Kieszonkowcy się obłowili , naganiacze zagonili , szaleńcy poszaleli, go go cluby zrobiły sobie goł goł na kolejne miesiące.
REKLAMA
'/%3e%3cpath%20class='cls-2'%20d='M212.89,56.37v51.7h-19V56.37H173.83v-16h59.11v16H212.89Z'%20transform='translate(0%200)'/%3e%3c/svg%3e)
Jednego jestem pewien-Warszawa ożyła! Żyła, odmłodniała, przystosowała. Ta niegdyś zbombardowana , a obecnie zbotoksowana starucha ,nabrała pięknego kolorytu, zarumieniła się, wypolerowała głębokie zmarchy i na nowo się określiła. Zrzuciła wyliniały moher i dumnie nałożyła biało-czerwony pióropusz. Stała się fotogeniczna i luksusowa. Na swym łonie gościła niemal wszystkie możliwe narodowości, zapomniała o ksenofobii i rasiźmie.
Euro ją pozytywnie zmanipulowało i zniekształciło, dzięki niemu pokazała nam swoje inne, zupełnie dotąd nieznane oblicze, ale jak na prawdziwie sędziwą damę przystało, zachowała klasę i dobry styl. Nie dała się wbić w fastfoodowe klipsy z każdej strony i pomimo wielu nadgorliwych sponsorów chcących ją ubrać w swoje standardowe out fity- zachowała swój warszawski, wielkomiejski styl.
Będę tęsknić. Mam nadzieję, że podkład nie był tani, mascara nie spłynie, a delikatny róż ,którego nabierała z każdym dniem trwania imprezy, nie wypłowieje zbyt szybko. Załączam kilka zdjęć wyrażających to czego mi najbardziej będzie brak : ekspresji i pozytywnych emocji.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!