Czuwaska oferta edukacyjna

„PRZYGODA IRENY”
autor: Galina Zotova, pisarka czuwaska
tłumaczenie: Magdalena Wleklik

Dawno, dawno temu żył stary mężczyzna ze swoją żoną. Mieli jedną jedyną córkę Irenę. Dziewczynka miała malutki nos, błękitne oczy ukryte pod gęstymi rzęsami, a włosy jasne jak dojrzałe kłosy żyta. Miała różowe policzki, a kiedy się uśmiechała, pojawiały się w nich dołeczki. Była szczupła, pełna gracji i delikatna. Jej uroda przyciągała uwagę wszystkich. Nie znalazł się nikt, kto by jej nie pokochał. Jej serdeczny głos cieszył rodziców. Kochali oni Irenę i starali się spełniać każde jej życzenie, ubierali ją w ubrania w kolorze złota i srebra, aby wszystko wokół niej było równie idealne jak ona sama. Irena miała jedną jedyną wadę. Była bardzo, ale to bardzo leniwa. Rodzice z powodu nadmiaru miłości rozpieszczali ją, nie nauczyli ciężkiej pracy. Podczas gdy sami trudzili się domowymi zajęciami, Irena leżała w łóżku i wkrótce stała się całkiem bezużyteczna.
Dom, w którym mieszkała rodzina, stał w pobliżu dużego lasu. Las był domem dla wielu żywych istot, dzikich zwierząt futerkowych oraz ptaków. Zarządzał nim staruszek o imieniu Chige. Lubił swoją pracę w lesie i uczył innych przestrzegania zasad życia jego mieszkańców. Każdego ranka okrążał go wzdłuż i wszerz pilnując, czy wszystkie ptaki i zwierzęta żyją w harmonii. Las zajmował ogromny teren, więc praca Chige nie miała końca.
- Staje się to coraz trudniejsze – myślał. – Życie w lesie jest tak różne od życia ludzi… Trudno mi wciąż samemu pilnować porządku. Las jest wycinany, kwiaty cięte, zwierzęta zabijane, gniazda ptaków niszczone, a niektóre gatunki już całkiem wymarły. Jak mam mówić ludziom, że trawa i kwiaty, liście i łodygi odczuwają ból? Jak wyjaśnić, że gdy niszczą rośliny, na łodygach pojawiają się krople duże jak łzy - zwiastują one śmierć. Gdybym tylko miał pomocnika!
Pewnego ranka Irena wyszła z domu i długo spacerowała po lesie. Po jakimś czasie zorientowała się, że zgubiła drogę. Błądziła, błądziła, aż całkiem już zmęczona dotarła do domu Chige. Ostrożnie otworzyła drzwi i weszła do środka. Było tam całkiem pusto. Irena rozejrzała się o wnętrzu, ale nikogo nie było, więc usiadła na krześle, oparła głowę na dłoniach i natychmiast zasnęła. Wkrótce wrócił Chige. Widząc śpiącą dziewczynkę, bardzo się zdziwił, ale po chwili krzyknął uradowany: „Oto będzie moja pomocniczka!” Oczywiście nie mógł wiedzieć, że Irena ani trochę nie lubi pracować. Szybko się o tym przekonał. Następnego ranka wyszedł do pracy, zamykając Irenę w swoim domu jak w wielkim zamku. Dziewczynka pozostawała tam sama przez cały dzień, nie robiąc absolutnie nic. Zjadła tylko całe pożywienie, które przygotował dla niej Chige. Gdy leśniczy wrócił późno w nocy, zobaczył, że podłoga jest nieumyta, wiadra są puste. Irena nawet nie poszła nabrać wody do studni, ciągle tylko wspominała rodziców i płakała. Chige zezłościł się na nią. Tak minął drugi i trzeci dzień. Irena nadal nic nie robiła, chciała tylko wrócić do domu. Ale jak mogła uciec? Pewnego razu, kiedy siedziała i płakała, mała myszka wyszła z jego dziury i pisnęła:
- Cześć! Chcesz wracać do domu? Pomogę ci. Musisz wiedzieć, że stary Chige nie lubi leniwych dziewczyn. Zaprowadź więc porządek w pokoju. Chcesz wiedzieć, co on lubi? Posłuchaj uważnie. Lubi dobrze zjeść. Lubi wesołe żarty i ogólnie wszystko, co jest śmieszne.
Irena bardzo chciała wrócić do domu, dlatego słuchała myszki uważnie. Cały czas myślała, jak może się wydostać. Jak może oszukać Chige? Słowa małej myszy przekonały ją. Przestała płakać, znalazła miotłę i zaczęła zamiatać podłogę. Mysz uważnie obserwowała jej pracę i podpowiadała Irenie, jak ją wykonać. (Czy pamiętasz, że jeszcze niedawno Irena w ogóle nie była w stanie pracować? Nie miała żadnych obowiązków w domu). Irena znowu zaczęła płakać, a wylewała tak wiele łez, że mysz zebrała je do wiadra. Wkrótce napełniło się do połowy.
- Co powinnam zrobić? – pytała zapłakana Irena.
- Powinnaś umyć podłogę - poradziła mysz, a Irena wzięła się porządnie do pracy. Dała z siebie wszystko, a myszka ją pochwaliła. Praca najwyższej jakości! Samej Irenie podobał się efekt. Z radością postanowiła więc przygotować smaczną kolację dla Chige. Ale co powinna przyrządzić? Irena nie umiała przecież gotować. Nagle przypomniała sobie, jak jej matka przygotowywała pierogi. Wiedziała, że to smaczna potrawa. Ale z czego się je przyrządza? Mysz znów postanowiła jej pomóc. Pokazała, gdzie Chige trzyma produkty do przyrządzenia pierogów. Irena znalazła trochę mąki i twarogu. Wróbel przyniósł jej kilka świeżych jaj. Zając przybiegł z kawałkiem masła. Jak to się czasem dzieje w bajkach, w piwnicy Chige pojawiły się wiosenne cebule. Dziewczynka pilnie pracowała w kuchni i w niedługim czasie pierogi były gotowe... Sroczka je spróbowała i pochwaliła:
- To jest pyszne! – powiedziała. (Zwróć uwagę, mój drogi przyjacielu, wszystkie żywe istoty życzą Irenie dobrze. Chcą, by uciekła z więzienia, jakim stał się dom Chige, i wróciła do domu bezpiecznie i zdrowo). Było ciemno. Starzec wrócił po pracy zmęczony, nie miał nadziei na pyszną kolację. Jednak już po wejściu na schody swojego domu poczuł zapach pysznych pierogów. Kiedy wszedł do środka, w świetle lampy jego oczom ukazała się czysta podłoga. Chige był zaskoczony. Zamknął za sobą drzwi i usłyszał przyjemny głos Ireny, zapraszającej go na kolację. Pospiesznie zajął miejsce przy stole i zaczął jeść. Irena przygotowała się na ten moment i postanowiła go rozśmieszyć - widzisz, jak bardzo chciała uciec. Opowiedziała mu pierwszą bajkę, potem drugą, która była jeszcze śmieszniejsza od pierwszej, a potem trzecią - najzabawniejszą. Chige całkowicie się rozluźnił. Irena zaczęła śpiewać mu różne piosenki, jedne wesołe, inne smutne. Śpiewała coraz ciszej, aż stary człowiek zasnął. Irena wstała, wymknęła się i znalazła drogę do domu.
Od czasu przygody z Chige Irena bardzo się zmieniła. Zaczęła sama zarządzać domem. Od wczesnego rana do późnej nocy pracowała, aż jej rodzice, bardzo dumni z córki, zaczęli nazywać ją ironicznie IRIPRACUSZKA.