Jazz jam bioreę

Czwartek. Album „Lonely Shadows” Wani słyszałem wcześniej i mam z nim ten sam problem, co z „Unloved” równie uznanego saksofonisty. Dla mnie jazz powinien być ożywiony, energetyczny, motoryczny. Ale też, w odpowiednich miejscach, cool, stonowany, a nawet czasem wyciszony. Choć najlepiej, jakby gdzieś w tym wszystkim był swing, z domieszką funky, czy szeroko pojętego groove, najlepiej okraszonego dawką fusion. Ale jak pokazał gig Ghost-Note, co za dużo, to i wytrawny fan energetycznego jazzu nie przetrawi… Wyszedłem w połowie ich grania. Rzadko mi się to zdarza, naprawdę wiele koncertów przetrwałem w życiu marząc o tym, żeby sobie odkleić uszy jak Mickey Mouse w jednej z ostatnich bajek… (moja Milka namiętnie je ogląda, stąd wiem). Ghost-Note nawet nie stało obok kartonu, który ktoś położył z daleka od ogromnego kreatywnego silosu z napisem Snarky Puppy (vide Snarky Puppy & Metropole Orkest "The Curtain"). Kopiowanie wielu dźwięków Herbiego z okresu Head Hunters czy chowanie się pod jaskrawą peleryną Jamesa Browna może się podobać neonowej – niczym basista formacji – młodzieży. Ja wymagam od jazzu kroków naprzód. Większych, mniejszych, mikroskopijnych, ale w kreatywnym, oryginalnym, inspirującym także innych, kierunku. Chłopcy są młodzi, więc życzę im jak najlepiej...

Piątek. Siedzimy sobie z Matim i czekamy na tubalny trzon Sons of Kemet. Theon Cross wychodzi z greckim gitarzystą oraz saksofonistką i perkusistą, rodakami z wysp. Theon gra gęsto, prawie jak na kontrabasie, nie drepcze już dźwiękowym szlakiem wielkiego słonia z Sons of Kemet. Daje pograć innym muzykom, nawet solo. Zna swoje miejsce. Jest free, groove, etno, nawet czasem nieźle buja. Mati słucha uważnie. Raz mu się podoba, raz mniej – szczery chłopiec. Po tatusiu :)

Sobota. Fakt, Komeda jest tym naszym jazzowym Uranosem, siłą sprawczą, niemal mitologicznym bogiem ojcem improwizowanej muzyki. Jednak Namysłowski zawsze dla mnie był, jest i będzie saksofono- i kompozycyjnowładnym panem na rodzimym jazzowym Olimpie. Potwierdził to bezapelacyjnie i do samego końca jego sobotni maraton. Uważam, że „Winobranie” oraz „Kujawiak Goes Funky” to kamienie milowe nie tylko w wymiarze polskim, ale światowym. Po koncercie w najprostszych słowach tłumaczyłem ten fenomen mojemu synowi. Mówiłem, że to nasz rodzimy jazz, autorski, oryginalny, bo rodem z polskiego folkloru. Jak Chopin! A zachwycali się nim, a nawet grali najwięksi, z Marcusem Millerem na czele.
A jaki był sam megakoncert? Bardzo naturalny, obfity w wiele składów z różnych epok. I choć wielu grających z mistrzem muzyków mogłoby być jego wnukami, włączając wisienkę (vide suknia) w postaci Agi Derlak, to na żadnym z wielu etapów trzygodzinnego koncertu nie dało się usłyszeć choćby dekady różnicy pomiędzy wiekowym profesorem a dojrzałymi studentami. Włączając syna artysty, Jacka, który towarzyszył mu na scenie najdłużej. Upojeni dźwiękami wychodzimy, uśmiechy od zasłuchanego ucha do zasłuchanego ucha. Mati mówi, żebyśmy koniecznie zostali. Chce autograf mistrza! I dostał, z nawiązką, bo z dedykacją.

Niedziela. Samo Yazz Ahmed już mówi wiele - imię zobowiązuje. Młoda, delikatna dziewczyna z dużą energią grająca na trąbce i kornecie. Towarzyszył jej świetny wibrafonista (żałowałem, że nie było już ze mną Matiego) oraz całkiem sprawna sekcja rytmiczna – basista i perkusista. Jak na moje ucho trochę dużo orientalizmów, trudno było mi w pewnym momencie odróżnić jeden temat od drugiego. Poza tym artystka sporo mówiła o inspiracji aktywistami, prawami kobiet, niesprawiedliwości świata. Rozumiem potrzebę bycia ambasadorem w tych sprawach, a zwłaszcza chęć działania. Popieram komunikację ważkich tematów poprzez muzykę, ale w granicach rozsądku.