Nie do końca super – recenzja kilku komiksów o herosach

Spośród moich komiksowych lektur z ostatnich miesięcy cztery albumy zaliczyć można do historii superbohaterskich. Najbardziej podobała mi się opowieść o Człowieku ze Stali, chociaż potrzebowałem chwili, by wczuć się w specyfikę narracji (wszechpotęga bohatera) w „All-Star Superman”. Ostatecznie podbiły mnie świetna kreska i niezwykłość niektórych rozwiązań fabularnych.

Kolejnym wyborem był Silver Surfer: Requiem – jako brzdąc oglądałem puszczanego bodajże na TVP 2 animowanego „Spider-Mana”, kiedy więc dostrzegłem album, w którym Człowiek-Pająk występuje obok drugiego z moich ulubieńców, Silver Surfera, musiałem go mieć. Troszkę się zawiodłem, bo historia była zbyt ckliwa, stanowiła jednak dla mnie sentymentalną podróż w przeszłość (album przypomina najważniejsze wydarzenia z życia Surfera, opowieści znane mi z serialu), Spider-Man jak zawsze miał niewyparzoną gębę, a niesamowite ilustracje autorstwa Esada Ribica wynagradzały każdą wadę. Ogólnie było warto.

Następnie sięgnąłem po albumy, których bohaterami są całe grupy herosów: Avengers: Dissassembled oraz kontynuację, Ród M. Do zakupu pierwszego, jak nietrudno się domyślić, zachęcił mnie film w reżyserii Jossa Whedona (włodarze Marvela byliby ze mnie dumni – najpierw kupił bilet, a później jeszcze komiks!), w którym zespół superbohaterów doskonale się uzupełniał, w wyniku czego powstało świetne kino rozrywkowe. „Ród M” przyciągnął mnie zaś fenomenalną okładką wspomnianego wyżej Esada Ribica (tak, tak, chyba się zakochałem).

No i się zawiodłem. Może tłok był zbyt duży? Pierwszy ze wspomnianych albumów, w mojej opinii, prawie że nie ma fabuły. Mamy słynna grupę Avengers, w której dzieje się źle, a do tego potężna Scarlet Witch nie jest w stanie zapanować nad swoimi mocami, co skutkuje małym Armagedonem. Kilka trupów, dużo łez, tona patosu – wszyscy płaczą, bo grupa się rozpada. Normalnie, melodramat. „Ród M” jest o tyle lepszy, że kontynuując wątek Scarlet Witch i kryzysu pośród superbohaterów przynajmniej oferuje jakiś pomysł na dalszy rozwój wydarzeń. Nie oszukujmy się jednak, nie jest on zbyt skomplikowany. Tak jak „Dissassembled” było pretekstem do pokazania plansz z wielką rozpierdziuchą z udziałem kilkunastu herosów, tak „Ród M” przedstawia wizję świata, w którym ludzkość wymiera, wypierana przez homo superior, czyli mutantów. Koniec. No, w prawdzie znajdzie się kilka pomniejszych wątków (w tym jeden ciekawy – tragedia Spider-Mana), fabuła jest jednak rozpisana tak, aby jak najmniej posuwać się do przodu – zupełnie jakby scenarzyści mieli w głowie kolejne 100 albumów i nie chcieli za dużo opisywać, rozwadniając historię do granic możliwości.

Autor artykułu jest redaktorem miesięcznika "Nowa Fantastyka".