Kino na weekend: Kapitan Phillips, Wyścig i Thor: Mroczny świat

Nie, nie ze względu na Toma Hanksa. Choć przyznać trzeba, że dwukrotny laureat Oscara ewidentnie ma chrapkę na trzecią statuetkę (ubiegłoroczna wygrana Daniela Day-Lewisa musiała zajść mu za skórę) i tym filmem pokazuje, że ma zamiar wziąć udział w wyścigu. Wątpliwe, by wygrał, bo prawdziwy popis umiejętności aktorskich mógł dać dopiero w ostatnich minutach „Kapitana…”, poza tym zdecydowanie przyćmił go wcielający się w przywódcę piratów fenomenalny Barkhad Abdi. Zapewne skończy się wyłącznie na nominacji dla Hanksa, mimo iż to debiutujący na wielkim ekranie Abdi zasługuje na najwyższe wyróżnienie.

Nie aktorzy jednak, a tematyka przyciągnęła mnie do „Kapitana Phillipsa” – to opowieść o statku handlowym porwanym przez somalijskich piratów, a najlepsze w tym filmie jest to, że nie zajmuje żadnego stanowiska. Greengrass ewidentnie starał się zrozumieć zarówno załogę uprowadzonego statku, jak i samych porywaczy, chciał pokazać ich motywację i beznadziejność sytuacji, co zrobił doskonale. Tak, to Toma Hanksa porywają, trudno jednak choć trochę nie kibicować przywódcy Somalijczyków, Muse’owi. Paradoks? Owszem. Przede wszystkim zaś dowód na błyskotliwość scenarzysty i reżysera.

Ci popisali się jednak również na innym polu – otóż film ten doskonale sprawdza się jako sensacja. Billy Ray, który wcześniej pisał scenariusze między innymi do „Planu lotu” z Jodie Foster i „Igrzysk śmierci”, połączył siły z odpowiedzialnym za filmy o agencie Bournie Paulem Greengrassem i wspólnie zadbali o to, aby przez cały seans napięcie sprawiało, że widz siedzi na brzegu fotela. „Kapitan Phillips” to klasycznie prowadzona historia, z przedstawiającym nam głównego bohatera wstępem, spokojnym początkiem rejsu i migawkami przygotowań piratów, aż w końcu dochodzimy do abordażu i od tego momentu nie przestajemy obgryzać paznokci. Koniec końców: wreszcie thriller zasługujący na swoją nazwę, okraszony ponad dwoma godzinami niesamowitych emocji i wybitnego aktorstwa, z powracającym do wielkiej formy Tomem Hanksem na czele i drepczącym mu po piętach Barkhadem Abdi.

Spora w tym zapewne zasługa reżysera, Rona Howarda, znanego z takich produkcji jak „Piękny umysł” czy „Frost/Nixon”, którymi udowodnił, że ma niesamowitą rękę do aktorów. Zapewne dlatego też nie bał się opowiedzieć historii, która w całości uzależniona będzie od tego, czy między dwoma głównymi bohaterami wytworzy się pełna napięcia, specyficzna atmosfera. Aktorzy, a więc Brühl i Hemsworth musieli bowiem oddać skomplikowaną przyjaźń między dwoma wielkimi mistrzami Formuły 1 z lat 70. ubiegłego wieku – Nikim Laudą i Jamesem Huntem. Przyjaźń ta była tym dziwniejsza, że napędzała ją niesamowita rywalizacja, a połączyła ludzi tak od siebie różnych, że bardziej odlegli być już nie mogli. W filmie, co w późniejszych wywiadach podkreślał Lauda, ich relację nieco przeinaczono, skupiając się na aspekcie konkurencji, co chyba jednak nikogo nie dziwi – w końcu to kino akcji, z mnóstwem wyścigów i efektownych ujęć.

Właśnie, ujęć. W ogólnie bardzo dobrym „Wyścigu” zabrakło jednak ciekawego pomysłu na oddanie dynamizmu walki na torze, na pracę kamery w czasie wyścigów. W efekcie zamiast dramatycznych relacji, na ekranie po prostu miga nam trochę wycinków, a napięcie zazwyczaj stara się jako tako budować spiker. Oczywiście, zadanie nie było łatwe, w końcu trzeba było objąć kilka sezonów, a więc kilkadziesiąt wyścigów, trudno więc relacjonować wszystkie czterdzieści czy pięćdziesiąt okrążeń z każdego, niemniej na tym elemencie „Wyścigu” się zawiodłem.

Tylko na tym jednym, trzeba podkreślić, bo poza tym mamy świetną muzykę, bardzo dobrych aktorów, dużo humoru, zwłaszcza za sprawą Hemswortha, no i przede wszystkim Howard wybrał naprawdę pasjonującą historię do opowiedzenia. Mimo wad, jeden z lepszych filmów roku.

Rzeczywiście, wpływ Whedona w „Mrocznym świecie” jest aż nadto widoczny. To ta sama mieszanka efektowności, humoru i bardzo luźnego podejścia do historii, jaką widzieliśmy w „Avengers”. Nie brakuje więc scen, które olśnią rozmachem (atak na Asgard), ale przede wszystkim takich, które sprawią, że cała sala ryknie śmiechem (skonfundowany młot!). Najwięcej zaś w drugiej odsłonie przygód Boga gromu i jego przyjaciół jest sekwencji, które jednocześnie zachwycają wizualnie i rozbrajają świetnymi gagami – takie to już Whedonowskie podejście do scen akcji, zupełnie jakby wiedział, że walk stworów z bogami nie sposób traktować serio, dlatego zamienia je w komedię. Wyborną komedię, dodajmy.

I właśnie tymi efektami specjalnymi i humorem „Thor: Mroczny świat” nadrabia wiele, wiele niedociągnięć scenariuszowych i scenograficznych. Zaczynając od tego drugiego – kostiumy i rekwizyty w tym filmie są fatalne, zaczynając od śmiesznej tarczki (bo przecież nie tarczy) Sif, na sztylecie (a raczej nożu do otwierania kopert) Lokiego kończąc. Choć, to trzeba przyznać, drugi film w serii zaskakuje ciekawym połączeniem stylistyki fantasy z fantastyką naukową, dzięki czemu Asgard zyskuje zupełnie nowe oblicze. To jednak ledwie tło, najważniejsza wina zaś być historia, podczas seansu odnosi się natomiast wrażenie, że filmowcy nie podzielali tego zdania. W skrócie: scenariusz „Thora: Mrocznego świata” pisany był na kolanie, ma dużo dziur, nie opowiada żadnej historii, mroczne elfy przypominają Kitowców z „Power Rangers”, a główny Schwarzcharakter jest wyjątkowo bezpłciowy.

Co z tego jednak, skoro mam ochotę ponownie wybrać się do kina? Bo świetnie się bawiłem, bo zauważałem te wady, ale miałem je gdzieś, bo Taylor z Whedonem robili wszystko, by każde niedociągnięcie rekompensować jakimś świetnym pomysłem. W efekcie „Mroczny świat” o kilka długości prześciga marną „jedynkę” i bardzo miło wypełnia nam czas oczekiwania na „Avengers: Age of Ultron”.