Futbol ma duszę, ma też Smudę...

„John” nie byłby sobą, gdyby nie dopieścił sukcesiku jakimś żartem. Po spotkaniu podszedł do swojego starego kamrata, Jaroslav Hřebík, aktualnie dyrektora sportowego Sparty i w dyskusji zadał mu jeszcze jeden cios,

O Hřebíku jeszcze słowem silnym wspomnę, ale najpierw oddam hołd Uličnému, bo zasłużył nań, jak mało kto. Zabawne, ale trener i piłkarze nie mieli pojęcia, jak świętować. Poza Markiem Heinzem nikt wcześniej tego nie doświadczył. Petr obiecał pogadać o tym z kapitanem i dostosować się do woli drużyny, jeszcze przed powrotem do Ołomuńca tak rozkosznie wypowiedział się w tej kwestii,

Chwalił również niezwykłą scenerię zdarzenia zafundowaną prze kibiców, około pięciu tysięcy fanów Sigmy solidnie dopingowała często przekrzykując Prażan, prezentując efektowne układy choreograficzne, a przy okazji przerywając mecz. Najwidoczniej żeby zdobyć krajowy puchar należy przerwać zawody rzucaniem rac, podobnie było przecież i u nas. W każdym razie organizatorzy i arbiter ewidentnie nie radzili sobie z sytuacją, mieliśmy więc przedni folklor, a to strażak wlazł na środek pola karnego próbując ugasić racę, gdy piłkarze kopali piłkę po lewej stronie tegoż pola karnego, a to bramkarz Sparty musiał skoordynować swoje działania, jak w starej kultowej grze „Jajka”, z lewej strony miał racę, z prawej napastnika Sigmy, i zdążył (wyrzucił racę i obronił sytuację sam na sam). Kibice Sparty nie mieli chyba tylu rac, rzucali więc krzesełkami, ale i na to nie reagował sędzia, dlatego porządkowi właściwie też uczestniczyli w meczu (a pozbierane krzesełka odrzucili na sektor, zachowywali się dokładnie, jak fani Sparty).