Wlodi

Półfinałowa batalia z absolutnym suwerenem w Niemczech, Werderem Bremen, łapczywie spoglądającym w kwietniu 1988 roku wciąż na trzy trofea. Zielono-biali, występujący w roli gospodarzy, osiągnęli zdecydowaną przewagę, a jednak polegli. Polegli za sprawą niespotykanej konsekwencji Eintrachtu, bramce uzyskanej tuż przed przerwą (autorstwa Franka Schulza po niezwykłym, 45-metrowym crossie Schlindweina), a przede wszystkim facetowi o tysiącu rąk, jak określiła go po spotkaniu niemiecka prasa, czyli Uli Steinie. Bramkarz sprowadzony z Hamburgeru SV dostał szansę gry dopiero w listopadzie poprzedniego roku, wracając do żywych po straszliwej aferze z meczu o Superpuchar Niemiec, w którym, jeszcze jako gracz HSV, uderzył w twarz napastnika Bayernu, Jürgena Wegmanna, tuż po tym, gdy właśnie ten zawodnik zdobył bramkę dającą Bawarczykom prowadzeni 2:1. Nie miało znaczenia, że Stein był reprezentantem Niemiec, został przez klub zawieszony, a przez opinię publiczną znienawidzony (od 1:06 sek.).

Bajkowa wręcz postawa bramkarza otworzyła przed ekipą Smolarka prawo gry o główną nagrodę. Za rywala mieli niezbyt silną drużyn VfL Bochum, która dopiero w końcówce sezonu otrząsnęła się z niemocy i uratowała ligowy byt. A jednak, finał wcale nie był łatwą przeprawą; skomasowana defensywa „Niedegradowalnych” uprzykrzyła na tyle życie faworyzowanym Hesyjczykom, że z czasem całkiem stracili rezon. Ba! To Bochum przegrupowało szeregi na bardziej ofensywne! Ale właśnie wtedy sprawę załatwił wspomniany już Lajos Détári. Sprowadzony za grube pieniądze (3,6 mln marek!) ofensywny pomocnik początkowo miał problem przyzwyczaić się do nowych okoliczności, nowego otoczenia i sposobu gry. Po latach wspominał, że między innymi pomoc Smolarka umożliwiła mu odblokowanie, i już w rundzie rewanżowej Węgier błyszczał na boiskach Bundesligi. Błysnął i w finale. W 81 minucie najpierw dał się sfaulować Thomassowi Eppowi, a następnie sam przymierzył bezapelacyjnie z 20 metrów. Triumf. Eintracht po raz czwarty, i jak do tej pory ostatni, sięgnął po Puchar Niemiec!

Pomimo trzynastu goli w półtorej roku pozbyto się go, oddając zimą bez większego żalu do FC Utrecht. Po latach przyznano w klubie, że popełniono wielki błąd. O tym jak wiele mógł dać jeszcze drużynie przekonywał przez kolejnych sześć lat! Trzy pierwsze (pełne) sezony kończy jako najlepszy strzelec zespołu! Jest nie tylko liderem ale i wzorem. Wspominając go ówczesny trener Utrechtu, Ab Fafié, zwraca uwagę, że nie tylko przykładał się do treningów, bardzo często zostając dłużej z nim i bramkarzami (mowa o czasach, gdy specyfikacja „trener bramkarzy” ledwie miała stan embrionalny), ale gdy trzeba było, potrafił wstrząsnąć młodymi zawodnikami, szczególnie, gdy skłaniali się ku różnym pokusom życia doczesnego. Potrafił przemówić im do rozum, kształtował.

Z całej plejady wyśmienitych gier najgoręcej wspomina się jego bramkę przeciwko słynnemu Realowi Madryt. W 1991 roku obie drużyny mierzyły siły w Pucharze UEFA. Naturalnie „Królewscy” bez większego problemu awansowali dalej, niemniej właśnie Smolarek dał miejscowym chwilę upojenia wyprowadzając gospodarzy na prowadzenie w 18 minucie. Niemal do końca pierwszej połowy trwał ten miły stan odurzenia... Bramki z pierwszego meczu, w tym gol Smolarka, możecie zobaczyć TUTAJ
http://nos.nl/video/348992-1991-fc-utrechtreal-madrid.html

Warto przy okazji wspomnieć, że Smolarek strzelał gole w dwóch wcześniejszych pucharowych bataliach przeciwko Sturmowi Graz. I te bramki zostały uwiecznione... (od 2:20)

A na koniec jeszcze drobnym drukiem o najlepszym bodaj, sam przecież tak uważał, meczu w kadrze. Naturalnie chodzi o Lipsk, 1981 rok i rewanżowy mecz z Niemiecką Republiką Demokratyczną. W Niemczech Wschodnich panował całkiem spory optymizm przed tym meczem. Powszechnie twierdzono, że o awansie zadecyduje bilans bramkowy w grach przeciwko Malcie, tak wielce pewni byli udanego odwetu za porażkę jedną bramką w Chorzowie. Po meczu na Zentralstadion obie jedenastki czekały jeszcze potyczki z outsiderem właśnie. Grający w pomocy drużyny NRD Matthias Liebers przyznał potem, że jeszcze nigdy nie był tak pobudzony jak w tym spotkaniu. Pełny stadion, 80,000 miejscowych i jeszcze trzy tysiące kibiców z Polski (notabene bilety, a nawet wizy przyznano im baaardzo niechętnie). I popis jednego gościa – Smolarka. Dwa niecelne podania i pif-paf. Po pięciu minutach dwa gole po stronie Polaków! O Smolarku napisano: „biega na setkę w 11 sekund! Tylko zawodowo trenujący sprinterzy potrafią biegać szybciej!”. Legendarny trener Georg Buschner po porażce wyznał: „Było to najgorsze doświadczenie w całej mojej karierze”. Stracił prace po dwóch golach Smolarka! Jedenaście lat na stanowisku, historyczne 1:0 z NRF na Mistrzostwach Świata w 1974, ale porażka z Polską zrobiła swoje – won! Podobno niemieckie telewizory stygnąć zaczęły zaraz o końcowym gwizdku, jak tylko pokazano polskie flagi powiewające triumfalnie, a niemieccy fani wściekli mieli wrzeszczeć do naszych: „Idźcie lepiej do pracy!”...