John, czyli Dziki Zachód na Morawach (wstęp)

A jednak determinacja została nagrodzona; o ile w pierwszym spotkaniu po zimowym śnie zaangażowanie nie wystarczyło w zderzeniu z gangiem odrzuconych pod przywództwem Tomáša Řepki, to tym razem fuksiarsko wykonany rzut wolny już po 90 minucie daje zwycięstwo gościom z Ołomuńca. Uszczęśliwiony trener Uličný ponownie może powtórzyć zdanie o specyfice swojej profesji:

Jeśli w karierze przegrasz dziesięciokrotnie w 93 minucie, to to cię zabije. Jeśli wygrasz w 93 minucie, to jesteś tak szczęśliwy, jakby narodził ci się wnuk.

Bezcenne trzy punkty; po raz pierwszy od wielu tygodni Sigma Olomouc opuściła miejsce spadkowe…

Po zeszłotygodniowej wiktorii nad… Viktorią Žižkov cel, jakim jest zachowanie statusu pierwszoligowca, to już nie tylko widmo, ale porządny szkielet z odrobiną włókien mięśniowych. A przecież przed rozpoczęciem rundy rewanżowej sytuacja klubu z Andrův stadionu była całkiem dramatyczna: zaledwie siedem punktów i tylko czternaście spotkań, by wykaraskać się z windy zjeżdżającej z ligi. Zwłaszcza, jeśli nie masz trenera i specjalnie nikt nie ma ochoty ci pomóc. Wezwano więc „Johna”, on odmówić nie mógł. Petr Uličný, kto, jak kto, ale lokalny patriota postawi cały swój majestat trenerski, by ratować klub, który ukochał sobie. Legenda czeskiej piłki powraca; charyzmatyczny trener, Dr Jekyll i Mr Hyde…

Futbolistą wybitnym nie był, choć posmakował ligowej piłki. Warto, co nieco o tym okresie wspomnieć, choćby z przyczyny pierwszego zetknięcia z Sigmą, szalenie istotnego momentu jego dalszej kariery. Zaczynał uganiać się za gałą w klubie Hanácká Slavia Kroměříž, skąd w wieku lat dziewiętnastu wyciągnęła go Sparta Praha; owszem, klub stołecznego miasta przeżywał na początku lat ’70 poważny kryzys, przecież jednak wciąż stanowił spełnienie dla niemal wszystkich piłkarzy za naszą południową granicą; pokopał tam trzy lata, zadebiutował w 1.Lidze, ale kariery nie zrobił; oddano go bez żalu do Škody Plzeň, czyli dzisiejszej Viktorii, gdzie wyrobił sobie jako takie nazwisko (w ciągu pięciu sezonów strzelił dla tego klubu 18 bramek). Tam otrzymał słynną ksywkę „John”,

Gdy po latach wracał do czasów swej piłkarskiej kariery, mniej mówił o sobie, raczej o innych; szczególnie zapadli mu w pamięci dwaj słowaccy gracze, Jozef Adamec i Vladimír Hagara, cholernie twarde typki (reprezentanci; obaj grali dla mistrzowskiego Spartaka Trnava, wtedy wygrywał ligę pięć razy z rzędu). Ostra gra była na porządku dziennym, a prowokacje i obelgi wzajemne na boisku również stanowiły oczywisty folklor meczów piłkarskich.

Wreszcie w 1977 roku trafi do Sigmy, wówczas drugoligowej zaledwie, przywiązał się do klubu i zakochał w mieście, żyjąc w nim już długich 35 lat. Jeszcze na sam koniec zawodniczej kariery osiągnął sukces z „Niebieską lawiną”, historyczny sukces, bo za taki uchodził dziewiczy awans do czeskiej ekstraklasy. Tak o tym wspomina,

W Ołomuńcu zrobiła się moda na piłkę nożną. Na spotkanie z Teplicami, innym kandydatem do awansu, przyszło dziesięć tysięcy ludzi [Sigma uległa 0:1 – MK]. Radości z awansu nie było końca; tańce, śpiewy, jazda autokarem na około miasta… Ale jego powrót do elity był tylko symboliczny. Rozegrał dziewięć spotkań i w przerwie zimowej odszedł do A-klasowej Dukli Hranice, gdzie został grającym asystentem trenera. Łącznie w 1.Lidze zagrał w 184 meczach.

Po roku objął funkcję grającego asystenta w US Uničov, aż wreszcie w 1985 wrócił do Sigmy; najpierw pracował z rezerwami, podglądając fach Karela Brückner, niezmiennie traktowanego przez „Johna” za swój trenerski wzór; kiedy po dwóch latach sędziwy dziś już Brückner objął kadrę Czechosłowacji do lat 21, to właśnie Petr Uličný włączony został do zespołu trenerskiego, którym kierował Jiří Dunaj. Kiedy i jego misja w Sigmie minęła, po kolejnych dwóch latach, przyszedł czas, by popracować na swoje własne nazwisko. Pierwszym jego klubem został Baník Havířov, a po bardzo przyzwoitym sezonie zgłosili się po niego działacze Svitu Zlín (a właściwie Svit Gottwaldov, bo aż do 1 stycznia roku 1990 miasto Zlín musiało udostępniać nazwę pierwszemu komunistycznemu prezydentowi Czechosłowacji, Klementowi Gottwaldovi), mającego ambicje zdecydowanie pierwszoligowe. Cierpliwość popłacała, choć jego pierwszy sukces miał w sobie więcej z przypadku niż wyniku sportowego. Dwukrotnie zajmował trzecie miejsce, co w przypadku promocji zaledwie mistrza danej grupy jest relatywnie dobrym miejscem (ale dodam od razu, że za każdym razem brakowało szalenie mało), paradoksalnie awans wywalczył w najgorszym z sezonów. Dopiero szóste miejsce niczego by nie oznaczało, ale właśnie wtedy reorganizowano rozgrywki w związku z rozpadem Czechosłowacji na dwa suwerenne państwa, i miejsce szóste okazało się dokładnie ostatnim gwarantującym wstęp do ekstraklasy. Siódmy Jablonec musiał mierzyć się z legendarną praską Bohemką i próbie nie sprostał…

Niezła widownia, telewizja, wywiady… Teraz dopiero Czesi mieli okazję poznać, jakiego to gagatka wpuszczono na salony. Wyniki miał świetne, to prawda. Rok, i kolejny awans – po Uličneho zgłasza się FC Boby Brno, dawna Zbrojovka, której bogaty właściciel zamarzył sobie przerwania dominacji praskich „S”; za to problemy wychowawcze zdominowały jego wizerunek. Jeden, ciągły wrzask nadziewany wulgaryzmami, wbieganie na murawę, cięte komentarze, utarczki z kibicami, znakomite poczucie humoru i pogoda duch, cóż za mezalians odmiennych cech charakteru! W jednej chwili „John” potrafił zmienić się z Doktora Jekylla w Pana Hyde, i nikt nie potrafił nad tym zapanować, a najmniej on sam! Mając przed sobą tak barwną postać nie sposób sprowadzić ja do kolejnych liczb i dat; nie będę dalej truł o kolejnych sezonach, meczach, taktycznych zagrywkach, to co z nich najistotniejsze znajdziecie w pigułce poniżej; dla mnie znacznie ciekawszym wyzwaniem jest ukazanie Petra Uličneho takim, jakim był w swej trenerskiej karierze, w której swoje przeszedł. Swoją przygodę podsumowuje mniej więcej tak,

Przed Wami dłuuuga, pięcioczęściowa opowieść o prostym facecie z Uničova, amatora mielonego z sałatą ziemniaczaną, czy też wieprzowiny pieczonej z gotowaną kapustą i knedlami. No i piwa oraz wina! ;)