Derby po czesku i Nadzieja

Zawody przeżywającej kryzys Slavii ze Spartą, której kryzys przepoczwarza się ze stadium larwalnego w coś poważniejszego, były oczywiście pasjonującym widowiskiem; gdy grają takie ekipy podniecenie samo w sobie poprawia jakość gry o kilka ocen, wiecie o co mi chodzi; to tak, jak z rywalizacją Ruchu Chorzów z Górnikiem Zabrze, czy Wisły Kraków z Cracovią lub... yyy... nie, nie ma już w Polsce porównywalnie emocjonujących spotkań.

Wiele po tych emocjonujących 90 minutach mówi się za naszą południową granicą o Martinie Berkovcu, rezerwowym bramkarzu Slavii, który wskoczył do składu z przyczyny kontuzji Čontofalskéhe. Zagrał dobrze, dwie interwencje miał rewelacyjne, ale krzyżowanie jego nazwiska z nazwiskiem trenera bramkarzy „Zszywanych”, legendarnym Martinem Vaniakiem, to naznaczone szaleństwem tezy. Vaniak to był gość, możecie o nim poczytać, jeśli macie ochotę, młodziutki Berkovec niech najpierw zacznie regularnie bronić, potem będzie można go oceniać poważniej. Na szczęście sam nie ma takich tendencji, jak plotkarskie żurnalisty i z porównania wymyka się, jak piskorz. W ogóle zauważyłem dziwną tendencję, szczególny przypadek bramkarzy – broni taki młodziak raz, drugi dobrze, i już tytuły krzyczą o kolosalnych umiejętnościach, a tymczasem drugi, trzeci sezon to dopiero sprawdzian. Właśnie wtedy przytrafiają się srogie wpadki, drobne i większe kryzysy, pierwsze starcie z nieprzychylnymi opiniami. Tak jest ze Szczęsnym, czy ter Stegenem, obaj o potencjale genialnym...

Bohaterem miał zostać heros z Letnéj, czarnoskóry Kweuke, ale zamiast iść śladami Bony'ego Wilfrieda, postanowił iść na zmianę, wolno iść, bardzo wooolno, że aż Jaroslav Hřebík, dyrektor sportowy Sparty, nie wytrzymał, wyskoczył z ławki rezerwowych i solidnie go opieprzył! A jak potrafi ogłuszyć krzykiem mogliście się przekonać na jednym z filmików w kilkuczęściowej sadze o „Johnie”. Kameruńczyk obrażonym krokiem wybrał drogę łukiem omijającą sztab szkoleniowy, ale w przeciwieństwie do niejakiego Małeckiego szybko załapał, że stąpa po bardzo cienkiej linii (a u Hřebíka jest ona naprawdę cienka) i już publicznie nieco się biczował...

Faworyzowanej Sparcie pewne, zdawałoby się, mistrzostwo zaczyna wymykać się z rąk. Zaraz upadnie i roztrzaska na miriady kawałków, bez nadziei na powtórne poskładanie. Zespół, który suwerennie rozpoczął rozgrywki zwyciężając mecz za meczem (do dziewiątej kolejki włącznie nie stracił choćby punktu!) łapie zadyszkę i już nic nie jest takie, jak przedtem. W sobotę przez kilkadziesiąt minut wywrócili się nawet z fotela lidera! Zaledwie dziesięć punktów na osiemnaście możliwych to już coś więcej niż tylko wypadek przy pracy. Piąte, jak do tej pory, miejsce w rewanżowych zmaganiach nie byłoby takie złe, ale jednak to ich najgroźniejsi rywale zasuwają aż miło, zdobywając i więcej punktów i więcej bramek, a co najważniejsze całkiem sprawie radząc sobie z kolejnymi rywalami. Szczególnie Liberec zadziwia. Ostatni raz Modrobílí tytuł wywalczyli sześć lat temu. Trzeba przyznać, że był to zupełnie inny zespół, którego tworzywo było z młodych białek, krwinek i fantazji. Daniel Pudil, Pavel Košťál, Zbyněk Pospěch, Tomáš Zápotočný, Radek Hochmeister, Jan Holenda, Milan Matula... wielu wyrobiło sobie wtedy nazwisko i jedzie na tym do dzisiaj, grając naprawdę gnuśnie. Dzisiejszy Slovan to głównie siła doświadczenia, taki Tomáš Janů pamiętający jedyne dwa tytuły klubu znad Nysy, był już odstrzelony w niepamięć, a jednak powrócił; powrócił również Jiří Štajner, legenda klubu, i to on realizuje wszystkie niecne zamiary na przedpolu wroga; albo weźmy takiego Jana Nezmara; również wydawało się, że już po nim, a wystarczyło postawić go na stoperze (zawsze doskonale grał głową i walki odmówić mu nie sposób, miało to zatem argumentację swą), i facet znowu działa, jak ta lala. Młodość w klubie nie mówi po czesku, a za największą gwiazdę uchodzi dziś prawy obrońca Theodor Gebre Selassie, ale ten to akurat Czech.

Bohemians Praga chce koniecznie zdramatyzować walkę o utrzymanie, w najlepsze więc daje ciała, gdzie i jak tylko może; to już trzynaście kolejek bez zwycięstwa, absolutnie najgorsza aktualnie seria ze wszystkich drużyn i pomyśleć, że przez jakiś czas utrzymywali się w samym czubie stawki. „Kangury” widocznie zawsze muszą mieć pod górę; właśnie mija 80 lat od pierwszego meczu na legendarnym stadionie, Ďolíčku, wyjątkowy obiekt, byłem-widziałem, ale oni oczywiście grać na nim nie mogę, byłoby to zbyt proste...

Skoro Bohemka ma najgorszą serię to znaczy, że wygrała beznadziejnie ostatnia Viktoria Žižkov. Wygrała z niemożliwym FK Jablonec – musicie to zobaczyć, goście właściwie sami sobie wbili trzy pierwsze bramki, k a t a s t r o f a !!! Nic dziwnego, że oglądając ten biedny występ trener Jablonca, František Komňacký rozmarzył się o swych morawskich okolicach. Ma już serdecznie dość bandy frajerów, której odechciało się grać, chociaż spokojnie mogli powalczyć o coś więcej...

Mistrz z Pilzna znowu zaimponował; trudno powiedzieć, czy to jeszcze moment na włączenie się w wyścig o ostateczny triumf, z całą pewnością można za to stwierdzić, że takiego imbecyla z gwizdkiem rzadko widuje się nawet u nas. Pavel Královec potrafił w jednej akcji podjąć trzy decyzje: uznać gola, nie uznać, uznać gola. Zagranie ręką Bakoša była tak samo wyraźne, jak bywa ohydna plama z barszczu na białej koszuli, nic to, po trzyminutowej (sic!) dyskusji z liniowym dał się przekonać, że to jakiś refleks był, zgoła fatamorgana.

W tygodnie głośno darł się Petr Rada; nie dość, że mecz jego Teplic ze wspomnianą Viktorią Žižkov przyrównano w telewizji do słynnych „Sąsiadów”, nieudaczników, cymbałów, żałosnych gamoni, Pata i Mata, to jeszcze mu się zespół rozsypał, bo tego boli w boku, tamtego pociąga w łydce, a innego łamie w krzyżu:

Znany internacjonał, Tomáš Skuhravý z kolei wolałby ciszę, ale że po zakończeniu kariery jest wyjątkowo niezdarny i lekkomyślny, to trąbi się o nim wiele, najczęściej w sądach... Skończyło się „zawiasami”, ale jak trzeba być nierozważnym, by po tylu latach gry w gałę i zarobionej kasie fingować kradzież własnego, luksusowego samochodu? Wpadł gang, to i po Tomasza przyszli. Skrucha pomogła, ale oby był to jednorazowy przypadek, oby nie okazał się kolejną fujarą, która poza polem karnym nie potrafi sobie poradzić...