Oddajcie nam Niemców

Spójrzmy na XXI wiek. Początkowo wszystko układało się niejako tradycyjnie. Niemcy rozpoczęli od zajęcia drugiego miejsca w grupie eliminacyjnej, za Anglią. Przegrali z nią szokująco wysoko 1-5, do Korei i Japonii przecisnęli się po barażach z Ukrainą. Ale do błyszczenia w eliminacjach to oni nie przyzwyczajali nigdy. Drużyna, po której występie nikt niczego nie oczekiwał, doszła do finału, gdzie przegrała z drugą ekipą znajdującą się wówczas w „wielkim kryzysie” – Brazylią. Pokazali wtedy Niemcy Rudiego Voellera, że są drużyną turniejową? Pokazali.

W 2004 znów nie wygrzebali się z grupy. Ale przyszły mistrzostwa, których byli gospodarzami i znów wszystko układało się jak najgorzej. Przegrywali mecze towarzyskie, prasa atakowała za wszystko Juergena Klinnsmanna. Przyszedł turniej i Niemcy nagle doskoczyli do trzeciego miejsca, w półfinale tradycyjnie przegrywając z Włochami. Znów okazało się, że germańscy piłkarze pełną prędkość osiągają dopiero na turnieju.

Wraz z przyjściem Joachima Loewa, zaczęła się dokonywać w drużynie RFN rewolucyjna przemiana. Jeszcze męczyli się tradycyjnie w fazie grupowej i rozpędzali się z meczu na mecz, doskoczyli do finału, ale już zaczynali grać pięknie, jak nie oni i decydującego ciosu nie zadali. Hiszpania była najlepsza, najbardziej głodna sukcesu, zdeterminowana. To wszystko można było usprawiedliwić.

Do RPA Niemcy przywieźli drużynę, jakiej nikt wcześniej u nich nie widział. Nie Brazylijczycy, nie Hiszpanie, nie Holendrzy, a właśnie Niemcy grali najefektowniej. Oni byli młodzi, świetnie wyszkoleni, oni wbijali Argentyńczykom i Anglikom po cztery gole, gdy Hiszpanie każdego przeciwnika odprawiali z minimalistycznym 1-0. Odprawili też Niemców, co zaczynało być dziwne. Historia kazała sądzić, że skoro Niemcy w ćwierćfinale strzelają cztery bramki, to w półfinale zdobędą pięć, a w finale sześć. Tymczasem znów nie dali rady Hiszpanii. „Zabrakło im jeszcze doświadczenia” – mówiliśmy.

Teraz, niech nikogo nie zmyli szyld „najmłodszej drużyny Euro 2012”. Reprezentacja Niemiec to ludzie młodzi i już zaprawieni w bojach, mający za sobą nie jedno wielkie wyzwanie. Przechodzili u nas fazę grupową, jak zwykli to robić Hiszpanie – efektownie, miażdżąco. Przejechali się po Grekach, jak do 2008 robili Hiszpanie. Wczorajsza bezradność, bicie głową w mur, rozjeżdżanie się defensywy dotychczas skalistej, nieniemiecka nieskuteczność, to wszystko było dla tej drużyny narodowej tak nieprawdopodobne. A Włosi, choć zdecydowanie mniej bogaci w talent, potwierdzili, że oni też są drużyną turniejową. Albo właśnie, nie „też”...

Zjawisko jest szersze. Dawniejsi Niemcy nie pozwoliliby sobie na tak częste przegrywanie ważnych meczów. Przegrali finał w 2002, półfinał (w ostatnich minutach!) w 2006, finał w 2008, półfinał (też w końcówce!) w 2010, przegrali, będąc bezradni jak dzieci, półfinał 2012. Można problem rozciągnąć też na piłkę klubową, gdzie Niemcy ostatni sukces osiągnęli jeszcze ze starą generacją (Kahn, Scholl, Jeremies, Linke) w 2001 roku. Finały 2010 i 2012 Bayern pokazowo przerżnął.

Zaczynam się nie na żarty martwić, czy w tych akademiach, które są owocem klęski na Euro 2000, które wydały na świat dzisiejszych wiążących buty nie rękami, ale nogami, reprezentantów, nie zapomniano o tym, co niemiecką piłkę charakteryzowało. O mentalności. Niemcy nie wygrywali nogami, wygrywali głowami. Grali do końca. Fajerwerki odpalali w najważniejszym meczu, a nie na inaugurację. Nie zachwycali, ale wygrywali. Jeśli ta straszna teoria ma choć trochę w sobie prawdy, trzeba szybko zaradzić, zorganizować jakieś seanse rozmów z Beckenbauerami, Breitnerami i Gerdami Muellerami, bo inaczej to piekielnie zdolne niemieckie pokolenie stanie się drugą Holandią. Będziemy tylko wypatrywać jego kolejnej pięknej porażki.

Jeśli Hiszpanie zdarli z siebie łatkę „grają pięknie jak nigdy, przegrywają jak zawsze”, to w przyrodzie nic nie zginęło. Odnalazła się w Niemczech, chichot losu to niezwykły, bo germańskie ludy są ostatnimi, które bym podejrzewał o brak mentalności zwycięzców...