Czerwony diabeł jedzie się mścić

Gdy wspomina się sędziowskie pomyłki, czy lepiej: przekręty, z 2002 roku głównie mówi się o Koreańczykach, którzy nie przepchnęliby Włochów i Hiszpanów bez pomocy arbitrów. Zapomniana pozostaje krzywda Belgów. A że los jest przewrotny, to ten najbardziej poszkodowany jest na dobrej drodze, by osobiście zawitać do Brazylii i odebrać, co mu 11 lat temu zabrano.

Belgowie na początku wieku byli w dość podobnej sytuacji, co dziś Polacy. To znaczy zorganizowali mistrzostwa Europy w 2000 roku, ale podobnie jak my, nie wyściubili nosów poza grupę. Różnica polega na tym, że wygrali inauguracyjny mecz ze Szwecją, zajęli w grupie trzecie miejsce i nikt nie obwoływał ich najsłabszą drużyną Euro. Byli jednak pierwszym w historii gospodarzem Euro, który nie wyszedł z grupy. To było jednak mało, by wyrzucić z pracy selekcjonera Roba Waseige'a.

"Czerwone Diabły" w bardzo podobnym składzie przystąpiły do eliminacji kolejnych mistrzostw świata i trafiły na stosunkowo łatwą grupę. Zajęły w niej drugie miejsce, za Chorwacją i awansowały na mistrzostwa świata. Czwarte już w karierze Marca Wilmotsa. 33-latek już wtedy był legendą Schalke 04 i jasne było, że to jego ostatni wielki turniej. W 1990 Belgia wyszła z grupy, ale on nie wszedł nawet na boisko. Cztery lata później wszedł, ale jego reprezentacja odpadła w 1/8 finału. W 1998 w ogóle nie wyszła z grupy. Kapitan miał więc ostatnią szansę, by cokolwiek osiągnąć.

Starał się w Japonii za dwóch. Na dzień dobry wbił gospodarzom pięknego gola z przewrotki. Zremisowali 2-2. Później przyłożył też Tunezyjczykom, co dało remis 1-1. W niezwykle emocjonującym ostatnim meczu grupowym, przypieczętował awans, strzelając Rosji na osiem minut przed końcem. Gdyby nie strzeleckie główkowe wygibasy Miroslava Klosego, który miał w grupie Arabię Saudyjską, Wilmots szedłby na króla strzelców.

Belgowie, którzy ledwo przecisnęli się przez jedną z najłatwiejszych grup turnieju, trafili na Brazylię i rozegrali - bez wątpliwości - najlepszy mecz pokolenia Wilmotsa, Barta Goora, Branka Strupara i braci Mpenzów. A już kapitan przechodził sam siebie. Strzelał z lewej, strzelał z prawej, z powietrza, z ziemi, mocno, technicznie. Zawsze na drodze stawał rozgrywający mecz życia bramkarz Marcos. Nikt o nim nie słyszał nigdy wcześniej, ani później. Wszyscy wiedzą, że wcześniej był Taffarel. Wszyscy wiedzą, że później był Dida. O Marcosie pamiętają nieliczni. Chyba, że kibice Palmeiras, w którym przez 20 lat rozegrał ponad 500 meczów.

Wreszcie Belg trafił. Przeskoczył rywala i trafił głową. Gdzie jamajski sędzia zobaczył faul, do dzisiaj nie wiadomo. To działo się przy stanie 0-0. W ostatnich 20 minutach Belgowie, którzy zdominowali późniejszych mistrzów świata, stracili dwa gole i odpadli z Turnieju. Gdyby nie Marcos, gdyby nie jamajski sędzia, Brazylia nie przeszłaby w 2002 roku II rundy. To był koniec reprezentacyjnej kariery Wilmotsa. A wcale nie musiał. Sami zobaczcie i posłuchajcie komentarzy legendarnych Johna Motsona i Trevora Brookinga.

Jeszcze rok pograł w Schalke i zaczął się zastanawiać, co dalej. Dostał się do belgijskiego senatu, ale mu się nie podobało, więc chciał zrezygnować. Nie kontynuował też kariery aktorskiej, którą zaczął w 1998 roku, grając u boku Arnolda Schwarzeneggera czy ówczesnej miss Niemiec w dokumencie "Sauna-Raport Deutschland: Die nackte Lust am Schwitzen", czyli - dosłownie tłumacząc: "Naga ochota na pocenie się". Cóz... Jak kto lubi.

Wreszcie zdecydował się na trenerkę. Wykopany szybko najpierw ze swojego Schalke, potem z belgijskiego Sint Truidense, trafił do reprezentacji, gdzie został asystentem Dicka Advocaata, a później swojego trenera z 1998 roku Georgesa Leekensa. Ten podał się do dymisji, gdy Belgowie po raz piąty z rzędu nie zakwalifikowali się do wielkiego turnieju. Zapaść po pokoleniu lat 90. była niesamowita.

Ale w maju 2012 roku Wilmots dostał do rąk zabawkę, która może wybuchnąć. Jeśli z nią nie osiągnie sukcesu, karierę szkoleniową może mieć zakończoną, zanim ją na dobre rozpoczął. Są jednak wszelkie szanse na to, by akurat z tymi piłkarzami wybuchnąć w stylu Duńskiego Dynamitu. Już w czasie Euro 2012 mówiło się, że najbardziej brakuje na turnieju Belgów. Teraz są liderem grupy, zostawiając daleko w tyle Serbów, Szkotów, Walijczyków. Decydującą batalię o awans stoczą z Chorwatami.

Jednak drużyna, w której w bramce stoi bodaj najzdolniejszy młody bramkarz w Europie, grający w Atletico, a jego zmiennikiem jest golkiper Sunderlandu, w obronie stoją podstawowi gracze Ajaksu, Zenita, Tottenhamu i Arsenalu, w pomocy zawodnicy Zenita, Tottenhamu, Evertonu, Porto czy Chelsea, a w ataku utalentowani piłkarze klubów angielskich, niemieckich czy holenderskich, po prostu MUSI pojechać na mundial i odegrać na nim znaczącą rolę.

Sam Wilmots chyba cieszy się, że mistrzostwa odbędą się akurat w Brazylii. Wyobrażam sobie, że chętnie wróci na jej teren - jak Mel Gibson w "Godzinie zemsty" - po to by odzyskać to, co mu zabrano w ostatnim meczu w reprezentacji - ćwierćfinał mistrzostw świata.