Zwiedzam Kraków. Odcinek 6 - Zwierzyniecki KS

To było jednym z moich pierwszych krakowskich zaskoczeń piłkarskich. Przy Błoniach nie gra tylko Wisła i Cracovia, ale też Zwierzyniecki. Przechodziłem i przebiegałem obok tego stadioniku tyle razy, że aż było wstyd nie widzieć tam żadnego meczu. Wczoraj się wreszcie udało. Sobotnie wyjście było o tyle wyjątkowe w historii cyklu „Zwiedzam Kraków”, że okazało się, iż są na świecie jego wierni fani. Kuba odezwał się do mnie niedawno i wyraził chęć wspólnego wyjścia na jakiś mecz. Wielkie Derby Krakowa – Zwierzyniecki KS kontra Prokocim wydawały się idealną okazją.

Z malutkiego acz niezwykle klimatycznego stadioniku Zwierzynieckiego widać doskonale „stocznię”, czyli stadion Wisły i mniej doskonale, ale jednak, obiekt Cracovii. Klub od powstania był w jakiś sposób bardziej związany z Cracovią, lecz tak naprawdę piłkarze hasają pod nosem jednego i drugiego największego klubu w mieście, zwykle pozostając niezauważeni. W ostatnich latach wybił się tylko ze Zwierzynieckiego Rafał Grodzicki.

Wszystko na obiekcie Zwierzynieckiego jest utrzymane w klimatach kolorystycznych Korony Kielce. Żółto-czerwona brama, taki sam budynek klubowy, trybuny, ławki rezerwowych. Ze zdumieniem odkryliśmy też, że na terenie stadionu stoją... drukarnia i sklep zoologiczny. A co, przestrzenie handlowe mogą być tylko na nowoczesnych stadionach? Całkiem prawdopodobne, że obiekt Zwierzynieckiego przynosi klubowi więcej zysków niż Wiśle jej stadion.

Uff, to dlatego poziom taki dobry.

Absolutnym bohaterem jest jednak bramkarz Zwierzynieckiego, którego w pierwszej kolejności podejrzewałbym o bycie dziadkiem. Łysy, postury bardziej Boruca niż Fabiańskiego. Z zachowania też bardziej Boruc niż Fabiański. Bardziej Cantona niż sarenka. Nic groźnego się nie dzieje, a on drze się, opieprza, krzyczy. - Zamknijże się wreszcie – upomina go w pewnym momencie kolega z drużyny. Sędzia też upomina. Raz, drugi. Czuje, że powinien dać kartkę, ale chyba boi się reakcji tego niedźwiedzia. Gdy Prokocim w dwóch akcjach strzela dwa gole, bramkarz nic nie mówi, ale widać, że jest zagrzany na maksa. Jeden impuls i wyrwie chwasta, który się akurat nawinie. Za chwilę karny dla Zwierzynieckiego. Nikt specjalnie nie kwapi się do podejścia. - Strzela ktoś, czy ja mam podejść?! - wydziera się przez całe boisko. W końcu ktoś się zdobył na odwagę. 1-2.

Więcej goli nie było, choć sytuacje znakomite. Mecz niby o żadną stawkę, ale nerwy i tak czuć. Gracz Zwierzynieckiego fauluje. Gada coś do sędziego non stop. - Pana nigdy do drużyny nie wybierali, pan nie umiał pewnie grać w piłkę, to dlatego pan został sędzią – ogląda żółtą kartkę. Mieli inwektywy w zębach, ale chcąc nie chcąc odchodzi. Prokocim wygrywa i samotnie prowadzi w tabeli. My siedzimy i popijamy piwko, słońce praży. „Jak against modern football, to na całego” - rzuca Kuba.

No właśnie, w czym to w sumie gorsze niż stojąca na wprost Wisła i stojąca na boku Cracovia? Zaczynam się łapać na tym, że z większym zainteresowaniem oglądam mecze „Serie A” niż ekstraklasy.