Podsumowanie 2018 r. cz. III – opowiadania

Dobra, czas na wyróżnioną siódemkę. Wygląda tak (kolejność alfabetyczna):

Swego czasu na Facebooku napisałem o tej książce tak:

Zbiór ośmiu opowiadań Machado, pisarki z USA o kubańsko-austriackich korzeniach, to tomik niezwykle intensywny. Mocny i odważny. Oryginalny i bezkompromisowy. Do tego mroczny i niepokojący. Zaskakujący. Choćby formą – np. opowiadanie pt. „Wyjątkowo odrażające” to coś na kształt streszczenia kilkunastu sezonów specyficznego serialu kryminalnego. Ponadto znajdziecie tu nieprawdopodobną historię o kobietach, wnikających w materiały sukienek, ale także naturalistyczne opowieści, w których groza miesza się z erotyką, swobodnym seksem, przemocą i miłością.

Machado pisze o kobietach. O ich związkach, macierzyństwie, słabo płatnych pracach, samotności, uprzedmiotowieniu. Są to teksty napisane z perspektywy silnie feministycznej. Co nie oznacza bynajmniej, że ich odbiorczyniami mogą być głównie kobiety. Ależ skąd! Właśnie faceci powinni je czytać, żeby dowiedzieć się czegoś więcej i zrozumieć trudne doświadczenia płci przeciwnej. Co to bowiem są za story! Niektóre z nich na długo zostaną w mojej głowie. Myślę tu choćby o takich opowiadaniach jak „Małżeński szew”, „Matki” czy o tekście tytułowym. Są to chyba najlepsze pozycje w tym i tak bardzo równym, trzymającym wysoki poziom tomiku, który jest dowodem na to, że dobre opowiadania potrafią powiedzieć nam więcej o życiu niż kilka sążnistych powieści.

Na koniec dodam jeszcze, że są tu iście rewelacyjne metafory i porównania. Mały przykład: „W recepcji za ladą jakaś potężna kobieta w brzoskwiniowym szlafroku szyje coś na maszynie. Wygląda jak topiący się rożek lodowy.”

Niełatwy w odbiorze (m.in. wielogłosowość), acz intrygujący zbiór refleksyjnych opowiadań o stracie, bólu i tęsknocie po bliskich, a także o oswajaniu śmierci – przejmujące, nieco depresyjne nawet pisanie.