Już nie ma dzikich plaż

W owym "centrum" nadmorski bieda-dystrykt (zbite z desek i blachy falistej chaty stojące - ledwo! - na balach nad śmierdzącymi rynsztokami zalewanymi w czasie przypływu) od murowanej, bogatszej części miasteczka oddzielała droga, na której kiedyś był asfalt, a wtedy pozostawało po nim jedynie wspomnienie i kurz. Przy ulicy zalegały hałdy śmieci, w których buszowały tłuste szczury. Przerażająco brudne morze w porcie (czyli wokół drewnianego pomostu) w porze odpływu odsłaniało kolejne hałdy śmieci, głównie plastikowych toreb. Mieszkające tu dzieci puszczały w takiej scenerii kolorowe latawce, krzycząc do przerażonych wtedy takim widokiem białych turystów „helo bule” (bule to po indonezyjsku "biały"). Każda chata obowiązkowo miała antenę satelitarną – aspirowano najwyraźniej do lepszego życia.

No i powoli rzeczywiście coś się zmieniało. Miasteczko kiedyś głównie rybackie, wtedy odkryło już swój turystyczny potencjał i zaczynało z turystów czerpać profity. Co prawda na ulicach, przepraszam – na ulicy, królowały tradycyjne warungi albo wózki sprzedające nasi goreng (smażony ryż z warzywami i jajkiem), to tu i ówdzie widać było zachodnią knajpę o wiele obiecującej nazwie The Longue albo Hilltop.

Na turystów czekały też nieśmiało nieliczne agencje turystyczne organizujące fising trip (pisowania oryginalna). Mieściły się w tych chatach z desek i blachy falistej stojących akurat najbliżej głównej ulicy. Hotele nie świadczyły jeszcze dla gości usługi laundry, ale udało nam się znaleźć kobietę, z którą na migi dogadaliśmy się co do prania. W jedynym markecie w miasteczku (wyglądającym jak post-geesowski sklep spożywczo-wielobranżowy) królowały plastikowe miski i wafelki na wagę. Bezskutecznie próbowaliśmy kupić butelkę wina na zbliżające się urodziny współtowarzyszki podróży.

Ot zwykłe miasteczko indonezyjskie, do którego dopiero zaczynają przyjeżdżać bule.
Na migi dogadaliśmy się z rybakami w porcie i pojechaliśmy w ich przekonaniu na fising trip, a w naszym na rozeznanie terenu – chcieliśmy spędzić kilka dni na jednej z wysp położonych niepodal miasteczka i dzięki temu tripowi zdecydowaliśmy się na której.

Wybrana wyspa - Seraya - była spełnieniem marzeń umęczonej codzienną pracą za biurkiem duszy – piękna plaża, proste drewniane bungalowy stojące w zasadzie bezpośrednio na tej pięknej plaży upstrzonej plamami kokosowymi i ananasami. Łazienka otwarta na świat, zachwycająca rafa koralowa tuż przy brzegu. Cisza i spokój. Woda i prąd dostępne przez 3h na dobę, zasięgu komórek w ogóle nie było, o WiFi wtedy nikt jeszcze w zasadzie nie słyszał. Na niebie mnóstwo gwiazd i idealnie widoczna droga mleczna, w morzu święcący plankton, wokół nas świetliki…

Zarówno Seraya, jak i Labuan Bajo urzekły nas swoją autentyczną prostotą i zostały w naszych głowach na długo jako punkt odniesienia dla kolejnych wysp i miasteczek.

Na lotnisku przywitał nas nowy duży terminal ze szkła i stali (obsługę ciągnącą wózki z bagażami i rzucającą je na ladę zastąpiły maszyny i automatyka).

Po bieda-dystrykcie nie było już śladu. Część została wyburzona pod budowę nowego portu, a ostatnie drewniane chaty zmieniały się w murowane domy.

Główna wyasfaltowana i w miarę czysta ulica obładowana była agencjami, które po hipstersku na ciemnych tablicach kolorową kredą wypisywały najbliższe trips, na które we need more people . Poza agencjami świetnie miały się liczne szkoły nurkowania, organizujące bloody fun liveaboard cruises. Dawni pionierzy, czyli pierwsze zachodnie knajpy, stały się parodią samych siebie, dobudowawszy kolejne piętra i półpiętra, skybary, suity, rooftopy… Nic dziwnego, w końcu wokół nich wykwitły nowe La Cuccina Italiana, European Bakery i im podobne.

Ostatnie tradycyjne warungi wstydliwie przestały rzucać się w oczy, albo przyjęły zachodniobrzmiące nazwy. W porcie rybak niezłym angielskim próbuje wcisnąć nam snorkeling trip i proponuje różne trasy, także w opcji multidays. W licznych marketach wino i bintangi (indonezyjskie piwo) wyparły wafelki na wagę i chińską tandetę. Jeden sklep ma nawet promocję – albo zupełnie nietrafioną, albo niestety zaskakująco trafioną – kup 11 butelek wina, dwunastą dostaniesz gratis...

Pani, która robiła nam pranie, ma teraz Laundry Point & Snorkelling Equipment Rental. Nikt już nie woła helo bule, za to dzieci wyciągają rękę, żądając mister mani mani. Mieszkańcy niepracujący w biznesie turystycznym unikają z nami kontaktu wzrokowego.

A nasza ulubiona wyspa zamknięta. Przerabiana jest właśnie na resort w typie hotel & spa… Woda ma być i prąd, i WiFi, i trzy razy więcej bungalowów. Oczywiście będzie też trzy razy drożej.

Jeśli chcesz dowiedzieć się, które miejsca w Indonezji i innych azjatyckich krajach zachwyciły nas swoją autentycznością, to wejdź na bloga NasiGoreng.pl

Jeśli chcesz być na bieżąco z naszymi podróżami, to polub nas na Facebooku.