KORESPONDENCJA Z LONDYNU@NATEMAT#DZIEŃ FLAGI

Jak zwykle w Londynie pada, a raczej mży, jest zimno, osobiście odczuwam temperatury minusowe.
Jak zwykle, pogodę spychają w niebyt narzekania londyńskie ulice, które tętnią życiem, kolorami, różnobarwnym uśmiechającym się do ciebie bez okazji tłumem, od razu jest miło i jest radośnie, choć nikt z mijających (no, jednak, może ktoś?! - co piąty powinien być wszak Polakiem), nie wie, jakie obchodzimy święto.

U kogoś dziś przeczytałam na FB, że polska flaga powinna łączyć, nie dzielić.

Ale czy może?

Zapytałam kiedyś jednego z najwybitniejszych obecnie żyjących polskich historyków, od kiedy trwa wojna polsko-polska.

"Ależ to trwa od XII wieku, od czasów Krzywoustego i jego decyzji o podziale Polski między dzieci!
Najstarszy miał mieć najwięcej, a i tak próbował zagarnąć jeszcze więcej. Nielojalność oburzyła braci, a do tego włączyli się doradcy, żony, nie-żony, dzieci, nowi doradcy, kliki, partie i reszta podzieliła się między nimi"...

Mam nadzieję, że wszyscy czytający ten tekst, jeśli się tacy znajdą, bo podobno nas interesują tylko "celebryci" ([i]excuse my language[/i]) wiedzą, że gdyby nie nieprawdopodobna, "na wielu frontach I wojny światowej" walka tego wybitnego kompozytora, pianisty i polityka o polską niepodległość; Polski nie byłoby na mapach świata być może do dziś.

Lawrence Alma - Tadema, jeden z jej ulubionych malarzy, często gościł Paderewskiego. Jego córka, Laurencja, była beznadziejnie, latami, zakochana w przystojnym muzyku. Swą miłość okazała w sposób najmocniejszy dla Polski; przez lata była szefową szwajcarskiego Komitetu Paderewskiego zbierając fundusze na polskich żołnierzy i ich rodziny.

Dzięki tej niezwykłej przyjaźni mamy jeden z najpiękniejszych portretów w naszych zbiorach.

Kilka tygodni temu widziałam z okien tramwaju w Warszawie, przejeżdżając Alejami Jerozolimskim, na wysokości Muzeum Narodowego, powiększony baner tego obrazu. W Muzeum trwa wystawa poświęcona Paderewskiemu, jeszcze do niej będę wracać i napiszę, jeśli uda mi się ją zobaczyć, bo trwa tylko do 20 maja 2018.

Siedzę teraz ponad dzbankiem gorącej herbaty, w ulubionym [b]Caffe Nero, przy stacji. Rozgrzewamy się też uśmiechami. Rozmawiamy o wszystkim i o niczym. Mówię o Dniu Flagi, o Paderewskim. Siedzący obok Jamajczyk, student reżyserii, też był na wystawie Alma - Tademy i zwrócił uwagę na ten obraz.
Opowiadam mu o miłości Laurencji, rozmarza się na głos, że napisze scenariusz. Zajadamy się "sconsami" z pomarańczową konfiturą.

Ożywiamy się.
Starsza pani w eleganckiej beżowej apaszce przypomina, że jej pokolenie pamięta, co Anglia zawdzięcza Polsce w czasach Churchilla - "jeszczenigdytakwieludlalatniewielu".

Robi się niebezpiecznie, temat jest kontrowersyjny.
Jest miło, nie chcemy tego psuć.