Galumphing

Słowo GALUMPH zostało stworzone przez Lewis’a Carroll’a i pierwszy raz użyte w powieści „Po drugiej stronie lustra“. "Galumphing to zdawałoby się bezużyteczna ornamentacja czynności. Jest to coś nadmiernego, przesadnego, nieekonomicznego. Galumphujemy, kiedy biegniemy w podskokach, zamiast iść, Kiedy wybieramy piękną drogę, zamiast tej bardziej wydajnej, Kiedy gramy w grę, której reguły wymagają ograniczenia naszych mocy, Kiedy bardziej interesuje nas sam proces, niż zakończenie. Dobrowolnie stwarzamy sobie przeszkody na naszych ścieżkach, a następnie dobrze się bawimy pokonując je."*** Stephen Nachmanovich

Bohaterka: Kobieta, Argentynka. lat 39 i Polka. Lat 29.
Miejsce: Brazylia. Wschodnie wybrzeże. Middle of nowhere. Widoki baśniowe, przy samym oceanu brzegu.
Klimat: Pandorowy. Absolutnie. Brazylijski Avatar. I to na Ziemi!!!

Czas: brak. Nie istnieje. Wiadomo tylko, że jest tam od 10 lat. Argentynka. A Polka? Polka to Pani Reżyser. Nie widać Jej w filmie, ale czuć Jej wrażliwość i artyzm przez 40 minut całe.

Czym zajmuje się Danna? Mieszka, żyje, ćwiczy jogę, medytuje, maluje obrazy, choduje drzewa, kwiaty, produkuje wiórki kokosowe, oleje, miód z pszczołami☺ telefon? Tak, ma. Włącza raz na jakiś czas. Komputer? Nie. Samochód? Nie. Telewizor? Nieeee.
Brzmi absurdalnie? A jednak☺ To film dokumentalny, w całości więc prawdziwy i autentyczny. „Golumphing“ zatytułowany. Pięęęękny. Danna piękna. Pani Reżyser jeszcze piękniejsza. Ani grama ściemy. Szczerość absolutna. Nawet, gdy wypytywanka o szczęście się zaczyna.
„Czy chcę tu być zawsze? Nie wiem. Nie jest łatwo... Samotność jest dobra, ale nie zawsze. Czasem mi źle...“
Ciarki mi wtedy przeszły.
Ktoś po seansie powiedział, że nie przekonuje go to... że ona sama nawet nie jest szczęśliwa☺ a ja się pytam czy to o to chodzi?
Ludzie oczekują gotowych rozwiązań. Oglądają film jak reklamę w telewizji i na koniec oceniają: czy kupią produkt czy nie. Film jest o innym życiu i ponieważ nie zostało zapewnione, że jest pięknie, kolorowo, wspaniale i szczęśliwie, to nie przekonało do "zakupu".
Czy wszystko jest czarno - białe w życiu? Tak nam otaczająca nas rzeczywistość trochę narzuca... cały czas pędzimy, już nie widzimy tego nawet... nie widzimy nic, bo przy tej prędkości trzeba przed siebie patrzeć non stop... a nie na boki, w górę i na świat.
Jakie szczęście, że mamy Panią Kamilę Józefowicz, która choć na chwilę przypomniała nam o tym, że biegniemy... i że spacerem też da się dojść:) wolniej, ale się da:)
Banał? być może, ale było mi tak miło w tym kinie Atlantic, że bardzo podzielić się chciałam.
Gratuluję dzieła. I polecam ten 40 minutowy spacer:)

[

rozmowa z autorką po pokazie

photo]32689[/photo]

***oryg.:"GALUMPHING is seemingly useless ornamentation of activity.
It is excessive, exaggerated, uneconomical.
We galumph when we hop instead of walk,
When we take the scenic rout instead of the efficient one,
When we play a game whose rules demand a limitation of our powers,
When we are interested in means rather than in ends.
We voluntarily create obstacles in our paths and then enjoy overcoming them."

Stephen Nachmanovitch