Dzisiaj w Parlamencie Europejskim Komisja Handlu Międzynarodowego (INTA) opowiedziała się za przyjęciem dokumentu o nazwie „Protokól dodatkowy do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i Izraelem dotyczący Układu w sprawie zgodności i zatwierdzania produktów przemysłowych (CAA)”.

REKLAMA
To dossier "krążyło" w Parlamencie od ok. dwóch lat i było przedmiotem nieustannych sporów natury politycznej. Rzecz rozgrywała się oczywiście wokół konfliktu izraelsko-palestyńskiego, co całkowicie przesłoniło meritum, a mianowicie obszar wymiany handlowej pomiędzy UE a Izraelem.
INTA uczyniła właściwy krok w kierunku sfinalizowania procedowania w tej sprawie. Nawiasem mówiąc, już wiosną tego roku Komisja Spraw Zagranicznych wypowiedziała się w tej materii pozytywnie, dając protokołowi zielone światło.
Co do samego dokumentu, traktuje on o ocenie zgodności oraz akceptacji wyrobów przemysłowych pomiędzy UE i Izraelem w ramach Umowy o Stowarzyszeniu, co znacznie ułatwia partnerom wzajemną współpracę w tej dziedzinie. Z handlowego punktu widzenia jest to korzystne dla obu stron, ponieważ dzięki postanowieniom Protokołu wyroby przemysłowe w obu krajach będą uznawane bez konieczności przeprowadzania dodatkowych i kosztownych procedur.
Kontrowersje wzbudzała oczywiście sytuacja polityczna we wschodniej Jerozolimie, Zachodnim Brzegu Jordanu oraz Strefie Gazy. Przeciwnicy porozumienia uważają, że w obliczu tych problemów Unia nie powinna zacieśniać swoich relacji handlowych z Izraelem. Należy jednak podkreślić, iż dalsze wstrzymywanie tego dossier w żaden sposób nie przyczyniłoby się do rozwiązania konfliktu. Umowa dotyczy Izraela w jego legalnych i uznawanych przez UE granicach, dlatego też nie stanowi ona instrumentu dla jego rozwoju gospodarczego na okupowanych terenach. Owszem, należy dopilnować, by Izrael przestrzegał obowiązujących standardów, np. powstrzymał się od oznakowania produktów jako 'made in Israel', produkowanych na okupowanych terytoriach. W tej sprawie interweniowałem jakiś czas temu w Komisji Europejskiej.
Jako wiceprzewodniczący Komisji Handlu Międzynarodowego stoję na stanowisku, że priorytetem dla naszej polityki handlowej powinny być wymierne korzyści dla europejskiego konsumenta, a nie próby karania rządu izraelskiego za jego wątpliwe politycznie decyzje.
*************************************************************************************************************
Pytanie wymagające odpowiedzi pisemnej E-012589/2011
do Komisji
art. 117 Regulaminu PE
Paweł Zalewski (PPE)
Przedmiot: Oznakowanie "wyprodukowane w Izraelu"
Efektywność gospodarcza izraelskich osiedli na Zachodnim Brzegu jest w znacznym stopniu uwarunkowana sprzedażą produktów rolnych i towarów wytwarzanych w przedsiębiorstwach na terenie osiedli.
W większości przypadków osiedla eksportują swoje towary z oznaczeniem „wyprodukowane w Izraelu” lub „na Zachodnim Brzegu” lub „w Dolinie Jordanu” (i ten sposób sugerują ich palestyńskie pochodzenie). Według wyjaśnień Komisji oznaczenie wskazujące na pochodzenie produktu jest dobrowolne. Niemniej jednak w dyrektywie 2000/13/WE wyraźnie stwierdzono, że producenci i wytwórcy mogą swobodnie decydować, jakie dodatkowe informacje chcą umieścić, pod warunkiem że są dokładne i nie wprowadzają w błąd konsumenta. Nieprawidłowo oznaczone produkty pochodzące z osiedli wyraźnie naruszają ten przepis.
Komisja prawdopodobnie zdaje sobie sprawę z tego, że przepis zabraniający stosowania preferencyjnego traktowania wobec produktów pochodzących z osiedli okazał się nieskuteczny, ponieważ władze Izraela nie udzielają dokładnych informacji na temat miejsca produkcji.
W świetle trudności z ustaleniem pochodzenia produktu i braku skuteczności mechanizmów ustanowionych w celu sprawdzenia, czy produkt został wytworzony na osiedlu czy w granicach państwa Izrael uznanych w 1967 r., pragnę zwrócić się z pytaniem, jakie kroki zamierza poczynić Komisja, aby skuteczniej weryfikować pochodzenie izraelskich produktów?

Odpowiedź udzielona przez komisarza Algirdasa Šemetę
(29.02.2012)
Szanowny Pan Poseł poruszył kwestię konkretnego ustalenia pochodzenia towarów do potrzeb celnych, a także etykietowania żywności w szerszym znaczeniu.
Jeżeli chodzi o ustalanie pochodzenia towarów do potrzeb celnych, szczegółowe informacje dotyczące metod i skuteczności środków podejmowanych przez organy celne państw członkowskich UE w celu zapobiegania sytuacjom, w których produkty pochodzące z osiedli korzystałyby z preferencyjnego traktowania w przywozie, Szanowny Pan Poseł znajdzie w odpowiedziach na pisemne pytania E-009906/2011 oraz E-009907/2011[1].
Służby Komisji w ścisłej współpracy z organami celnymi państw członkowskich prowadzą obecnie ocenę możliwości opublikowania zmienionej wersji Informacji dla importerów w sprawie produktów przywożonych z Izraela oraz podania do publicznej wiadomości wykazu osiedli w celu wsparcia realizacji tych środków.
Jeżeli chodzi o etykietowanie żywności, w dyrektywie 2000/13/WE[2] nie przewidziano kryteriów, które można by zastosować w celu ustalenia kraju pochodzenia żywności. Ocenę wprowadzającego w błąd charakteru informacji na temat żywności, w tym wskazania jej pochodzenia, należy przeprowadzać indywidualnie w każdym przypadku, uwzględniając wszystkie elementy etykiety. Organami odpowiedzialnymi za tę ocenę są właściwe organy państw członkowskich, w których żywność wprowadzana jest na rynek.
W nowym unijnym rozporządzeniu w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności[3] wyjaśniono i potwierdzono, że kraj pochodzenia ustala się zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[4], tzn. w odniesieniu do przetworzonych produktów żywnościowych niecałkowicie uzyskanych w jednym kraju krajem pochodzenia jest kraj, w którym żywność została poddana ostatniemu istotnemu przetworzeniu
[1] http://www.europarl.europa.eu/QP-WEB
[2] Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, Dz.U. L 109 z 6.5.2000, s. 29.
[3] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004, Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.
[4] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.