Zostałem wywołany do tablicy przez Piotra Metza oraz „naTemat” – dokładnie w takiej kolejności - bo jestem Szefem Muzycznym i bloguję, pisząc o muzyce. Do sprawy szefów muzycznych odniósł się Piotr Metz w zamieszczonym tutaj wywiadzie, ale czy sprawa Pawła Kukiza, a także druga, dotycząca „dostawania po głowie” za granie Pawła Kukiza - będące wątkami w rozmowie z P.Metzem - dotyczą tak naprawdę muzyki? Chyba nie bardzo... Ok, przynajmniej ogłoszę swój manifest, który zresztą jest znany, bądź można się go domyślić, słuchając moich audycji albo czytając, co piszę, o czym i w jaki sposób.

REKLAMA
Piotr Metz: stacje reagują...
Jedynym kryterium doboru piosenki w programie radia publicznego powinna być jej wartość. Ale co to jest wartość piosenki? Jeśli nie jest banalna, a przy tym nadal przebojowa, czy to wystarcza? Mówię o dobrze napisanej, zaaranżowanej i nagranej, niekoniecznie oryginalnej piosence, bo z tym przecież coraz trudniej.
Wystarczy, że będzie więc zachwycała swoją inspiracją, intrygowała, w końcu, co równie ważne, że będzie posiadała ciekawy tekst. Co do przebojowości, w przypadku nowości mówimy o „potencjale” danego utworu. Czy ten potencjał będzie wystarczający, aby kompozycja została szlagierem nie tylko jednego sezonu, pokaże dopiero przyszłość.
Zakładając, że każdy ma swój gust, nieuniknionym „sitem” w takim wyborze staje się preferencja osoby odpowiedzialnej za tzw. politykę muzyczną stacji. Myślę, że ona nie jest tworzona bez porozumienia z zarządem danego radia.
Media publiczne mają „misyjny” zapis w swoje działalności, a to oznacza, że powinny preferować najciekawsze nurty we współczesnej muzyce światowej, z wyróżnieniem muzyki polskiej. To właśnie moim zdaniem jest prawdziwą misją - gdyby ją odnieść tylko i wyłącznie do muzyki granej w programie.
Ale nie można uniknąć zderzenia z rzeczywistością. Co jest rzeczywistością? Brak pieniędzy z abonamentu. A to oznacza, że trzeba szukać złotego środka pomiędzy „złotymi przebojami” - niby konkurując z komercją w zdobywaniu ewentualnych reklamodawców - a muzyką nową, więc obarczoną ryzykiem, że się nie spodoba - w myśl klasycznego stwierdzenia z „Rejsu”, że podobają się jedynie piosenki dobrze znane. Muszę przyznać, że coraz mniej bawi taka sytuacja również dlatego, że powtarzanie tych samych tytułów często doprowadza do odgrzewania przebojów rzadko prezentowanych, całkowicie zapomnianych, albo w ogóle „do bani”. Wszystko po to, aby tylko się wyróżnić. W konsekwencji osiąga się efekt przeciwny do założonego i nie zdobywa nowego słuchacza.
Nie spotkałem się z sytuacją zakazu grania kogokolwiek, tym bardziej za jego poglądy. Tym bardziej Kukiza. Z Pawłem Kukizem nie rozmawiałem, nie pytał, czy gra go Radio Łódź.
Podsumowując, gdybym musiał zwracać uwagę na tego rodzaju poprawność, gdybym ciągle musiał rozmawiać z zarządem o tym, kogo grać, zostałbym zwykłym cenzorem. Wtedy, tracąc w ogóle przyjemność obcowania z muzyką, musiałbym się zająć jedynie autorską audycją. A tam gram jazz, muzykę wokoło jazzową oraz improwizowaną. Artyści jazzowi często narzekają, że nie są grani w radiu. Może powinni robić więcej szumu wokół siebie, wygłaszając kontrowersyjne poglądy? Tylko oni nie czują takiej potrzeby.
A Kukiz czuje. Zgoda, ktoś musi. Jednak kiedyś po prostu pisał piosenkę, gdy coś go bolało. Dziś wywołuje dyskusję, zanim poznamy jego płytę. Ktoś inny jest znany jako celebryta, choć nie można sobie przypomnieć ani jednego tytułu jego przeboju. Nic mi do tego, skoro mu z tym dobrze.
Mnie interesuje, jakimi są twórcami, jaki utwór nagrali, co ten utwór wnosi w temacie uwrażliwiania słuchacza na muzykę oraz aktualne dzisiaj sprawy.