Pati Cze – co ukrywa pod swoim pseudonimem?

Słucham tych piosenek i słucham...
przecież nie ma w nich nic, czego bym w życiu nie słyszał, a jednak słucham -
Stop!

Smakuję ich subtelne aranżacje, w perfekcyjnie dopracowanych szczegółach, jakbym delektował się wszystkim, z narastającą chęcią zobaczenia, jak wygląda naprawdę Patrycja. Zaczynam czytać tytuły i tutaj dopiero zabawa się zaczyna:) -
Nimfomanka.

Wsłuchuję się dokładnie, o czym śpiewa, chcąc się niby przyczepić do czegoś, by nie było tak słodko?:)...
najtrudniej pisze się polskie teksty do piosenek, gdy ich forma, wynikająca z jazzu, innym razem z soulu, albo będąca pięknie napisaną balladą, wymusza i pociąga za sobą pewnego rodzaju skupienie myśli, które z kolei nie może zabierać lekkości samej kompozycji. Trzeba bowiem pamiętać, że ambitna warstwa muzyczna powinna wyznaczać odpowiedni poziom przekazu, ale przecież wszystko ma nadal się mieścić w kategorii muzyki pop, rozumianej szeroko, lecz mającej przecież swoje wyraźne granice -
Tylko tyle chcę, Your Love.

Odgaduję, że poszczególne piosenki układają się niezauważalnie w historię, choć tak naprawdę są różnorodne stylistycznie, jakby Pati Cze chciała nam pokazać wszystkie swoje zainteresowania, wokalne umiejętności, a może niezdecydowanie?...
Trzeba przyznać, że jeśli chodzi o spójność tej płyty, zapewne jest spowodowana kolejnością piosenek oraz znalezieniem odpowiedniego dla nich brzmienia, czyli ustaleniem, jaki powinien być wspólny punkt odniesienia. Najprościej byłoby w takim razie stwierdzić, że tym punktem, czy nawet całą płaszczyzną do rozważań jest sama Pati Cze, po czym krótko podsumować, że to emocje, które jej towarzyszyły w chwilach pisania.
Jednak, ważny jest tutaj proces studyjny i produkcyjny, w którym niebagatelne znaczenie ma doświadczenie znakomitych muzyków zaangażowanych w nagranie tego albumu.
Paweł "Bzim" Zarecki, Grzech Piotrowski,, Michał Barański, Robert Luty, Atom String Quartet z Mateuszem Smoczyńskim, Tomasz Busławski, Przemysław Kostrzewa, Sebastian Iwanowicz, Rahul Pophalii – oto lista nazwisk, potwierdzających nie tylko, że Pati Cze mogła liczyć na profesjonalne wsparcie podczas komponowania i nagrywania.
Przypominając, jaką muzyką zajmują się wymienieni, powracam przy okazji do stwierdzenia o subtelnościach aranżacyjnych poszczególnych utworów, w końcu do myśli początkowej, że niby już słyszałem takie piosenki, lecz coś sprawia, że słucham ich nadal, bo coraz bardziej wciągają swoim klimatem -
Ciszej się nie da.

Bawi mnie jej pośpiech w następnym utworze, znowu z elementami muzyki funk..
tymczasem następuje trochę psychodeliczny "Zostań", z fragmentem, że "to już będzie koniec".
Ciekawe, czy ktoś odgadnie, jak zakończy się opowieść o życiu dziewczyny, która wymarzyła sobie muzykę, tak samo, jak...

W błękit zamieniasz mi -
utwór kończący płytę, a dla mnie prawdziwy początek powstania tego tekstu:)...