Quentin Tarantino: buntownik bez powodu

Marzący o aktorstwie Tarantino nienawidził szkoły i, wagarując, wolał przesiadywanie w kinie. Wybierał przede wszystkim brutalne filmy dla starszej widowni, a „Ostatni dom po lewej” (1972) Wesa Cravena jako pierwszy wywołał w nim autentyczne przerażenie – zyskał on miano jednego z najbardziej zwyrodniałych dzieł w dziejach kina. Rzucił szkołę mając 15 lat. Zajął się za to wymarzoną nauką gry aktorskiej i między innymi pracą biletera w kinoteatrze pornograficznym. Został jednak zwolniony po około roku, kiedy wyszło na jaw, że jest niepełnoletni. Zresztą porno i tak go nie kręciło. Zasypiał podczas oglądania.

Po szeregu pomniejszych prac, w wieku 22 lat, zdobył zatrudnienie w wypożyczalni kaset Video Archives. Podczas pięcioletniej pracy obejrzał niezliczone produkcje, dzieląc się swoją pasją do kina z pozostałymi pracownikami i klientami. Najważniejsze było jednak to, że rozpoczął pisanie scenariuszy i kręcenie. Za pomocą kamery 16 mm stworzył „Love Birds in Bondage” i komedię „Urodziny mojego najlepszego przyjaciela” – zachowało się tylko 36 z 69 minut „My Best Friend’s Birthday”. Dzisiaj przyznaje, że oba filmy były okropne, ale traktował je jak szkołę filmową. Jego ambitniejsze projekty filmowe wymagały jednak większego nakładu finansowego. Ale nikogo nie interesowało danie pieniędzy amatorowi. Sprzedał więc scenariusze „Prawdziwego romansu” i „Urodzonych morderców”. I tak powstały fenomenalny film Tony'ego Scotta i znacznie odbiegające od pierwotnego tekstu dzieło Olivera Stone’a. Początkujący artysta był oburzony ogromem zmian. Zaatakował w prasie twórcę „Plutona” i wywalczył usunięcie z filmu swego nazwiska jako autora scenariusza. Pozostawiono go jedynie pomysłodawcą historii.

Zarobione pieniądze i niespodziewane finansowe wsparcie ze strony Harveya Keitela czy Monte Hellmana były dla Tarantino szansą na profesjonalne zrealizowanie „Wściekłych psów”. Po obejrzeniu przed laty „Człowieka z blizną” miał on wizję swojego filmu. Zaowocowało to bezkompromisowym dziełem pełnym naturalistycznej przemocy, ale zaskakującym dialogami i konstrukcją fabularną. Kolejny film byłego pracownika Video Archives, „Pulp Fiction”, okazał się dla niego przełomowy. Wywindował go na pozycję genialnego scenarzysty i reżysera – i w kolejnych latach tylko ją umocnił.

Pozostawanie wiernym analogowi, mimo że prawie wszyscy nagrywają aktualnie cyfrowo, dobrze obrazuje nonkonformistyczny i buntowniczy charakter Tarantino. Jednak nawet największym buntownikom zdarzają się czasem kompromisy. Jednym z nich w przypadku reżysera było wzięcie udziału w tworzeniu nowelowego filmu „Cztery pokoje” z 1995. Tarantino postanowił, że nakręci go ze znajomymi: Allison Anders, Alexandrem Rockwellem i Robertem Rodriguezem. Kiedy jednak przeczytał scenariusz, postanowił, że rezygnuje. Ale ostatecznie uległ naciskom jedynej kobiety w ich składzie. Tym samym, stał się współautorem stosunkowo przeciętnej produkcji, choć nowela Tarantino, ze względu na zabawne i błyskotliwe dialogi, okazała się tą najlepszą.

Tarantino wspomina, że jako zwykły zjadacz chleba nie byłby listonoszem albo telemarketerem, tylko zaliczałby jeden przekręt za drugim i wylądowałby w więzieniu – swego czasu spędził w nim 10 dni za niezapłacone mandaty parkingowe. Jednak nie został kryminalistą, ponieważ urodził się filmowcem. Już jego imię zostało zaczerpnięte od postaci Quinta Aspera zagranej przez Burta Reynoldsa z serialu westernowego „Gunsmoke”. Wręcz oddycha filmem i nie stroni od jakiegokolwiek gatunku – obok tandetnego kina eksploatacji wybiera dzieła Pedro Almodóvara. Dzięki ambicji przeszedł drogę od chłopaka z kalifornijskiego Video Archives po jedną z najbardziej cenionych postaci Hollywood. Jako piętnastolatek ukradł książkę Elmore'a Leonarda, a po trzydziestce znakomicie zekranizował „Rumowy poncz” jego autorstwa. Dzisiaj ma ponad 50 lat i, będąc na szczycie przemysłu filmowego, nadal pozostaje piekielnie zdolnym buntownikiem bez powodu.