W zastępie mainstreamu

W ciągu ostatnich 18 lat – od Międzynarodowej Konferencji na rzecz Ludności i Rozwoju, która odbyła się 1995 roku w Kairze (ICPD) nastąpił wielki postęp w zakresie praw kobiet. Nie byłoby to jednak możliwe bez poprawy realizacji praw seksualnych i reprodukcyjnych. To właśnie poszanowanie tych praw – prawa do wolności decyzji o własnej seksualności, wolności od przemocy – tu rozumianej jako wolność od zgwałceń, zmuszania do lub zabraniania posiadania dziecka, zmuszania do zamążpójścia stoi za globalną poprawą sytuacji kobiet.

Przemoc wobec kobiet to nie tylko wymiar prawny. Zupełnie ignoruje się fakty dotyczące wymiaru społeczno-ekonomicznego. Ponieważ nie ma takich polskich danych, posłużę się amerykańskimi. W USA szacuje się, że przemoc wobec kobiet kosztuje gospodarkę tego kraju około 3,5 miliarda dolarów rocznie. Można więc szacować, że w naszym kraju koszty związane z przemocą wobec kobiet to około 2,5 miliarda zł.
W wymiarze zdrowotnym, przemoc wobec kobiet jest największym zabójcą. Większym niż wszystkie nowotwory i wypadki razem wzięte. Ciągle słyszymy o tym, że w naszym kraju rodzi się zbyt mało dzieci. Ale jak mają się rodzić, skoro prawa kobiet nadal są spychane do patriarchalno-przemocowej szopki? Ile można używać zaklęcia „polityka prorodzinna” i wierzyć, że to coś zmieni? Przecież doskonale widać z przykładów Unii Europejskiej, że najwięcej dzieci rodzi się w krajach o największym stopniu emancypacji kobiet i poszanowania praw seksualnych i reprodukcyjnych.
Poprawa sytuacji kobiet i dziewcząt na świecie dokonuje się codziennie dzięki działaniom organizacji pozarządowych, które realizują to, do czego zobowiązali się oficjalni przedstawiciele państw uczestniczących w ICPD. To właśnie Trzeci Sektor przyjął na siebie największe obciążenie związane z realizacją zadań wyznaczonych przez konferencję w Kairze czy Pekinie nie czekając na to, że poszczególne rządy zaczną realizować to, co zadeklarowały. Polska niestety wlecze się tu w ogonie – szczególnie widać to na tle innych krajów Unii Europejskiej. A warto przypomnieć ile my zawdzięczamy pomocy międzynarodowej, która do nas trafiała w latach osiemdziesiątych. Czy na prawdę udałoby się nam zmienić ustrój bez tego wsparcia? Bez tych nacisków? To samo dotyczy praw kobiet. Rządy – sygnatariusze zobowiązań – powinny wspierać działalność organizacji pozarządowych czy instytucji międzynarodowych w wyzwalaniu kobiet spod przemocy.