Sagu naszego powszedniego

Chcąc podzielić gatunek ludzki według klucza "główne kultury dietetyczno geograficzne", w dużym uproszczeniu można by założyć, iż składa się on z trzech podstawowych grup homo konsumentów. Ludzi kultury kukurydzy z Ameryki, obywateli świata kartofla ze starej Europy i wyznawców Ryżu z bezkresnej Azji. I chociaż jest w tym szybkim podziale sporo prawdy, do lepszego zapełnienia dietetycznej mapy świata dodać należy nie uwzględnionych powyżej Sagowców. A Sagowcy to jak się łatwo domyśleć Zawodnicy, których dieta składa się głównie z Sagu właśnie. W tym momencie nie wypada już dłużej trzymać czytających w niepewności, więc wyjaśniam czym jest owe S.
Sagu to wielka, szybko rosnąca palma z Azji południowo wschodniej, która posiada tę wspaniałą właściwość, że jej pień, a ściśle jego wnętrze, drążone przy pomocy małych niby motyczek lub innych narzędzi dłubiąco skrobiących, zamienia się w sympatyczną mączkę.
Ta zaś po zmieszaniu z wodą i zagotowaniu daje przeźroczystą kiślowatą i pożywną masę, która z kolei zapełnia żołądki i nadaje sens życia stanowiąc 60 do 70 % diety ludzi kultury Sagu.
A świat Sagu choć nie znany, nie jest wcale taki mały. Palmy drążą na wyspach Mentawai, najbardziej na wschód wysuniętym mini archipelagu Indonezji. Sagu żywią się ludzie Kubu z majestatycznej, zwrotnikowej Sumatry. Orang Asli z dzisiejszej Malezji i Bugisi z Celebesu, również zajadają się bogatą w węglowodany papką z palmy Sagu. Nie inaczej jest też na dwa razy większej od Polski Nowej Gwinei, gdzie między innymi Asmaci opanowali do perfekcji technikę drążenia Sagowców. A wszyscy Oni czyniąc tak, nie wiedzą nawet, że żyją wmyśl starego polskiego porzekadła, iż nie samym chlebem żyje człowiek.