Czas na Rosję!

Przed promem dość długi sznureczek samochodów. Postanawiamy zagotować wodę na zupki chińskie, niestety na raty – z przerwami na przemieszczenie samochodu, gdy kolejka rusza się do przodu. Prom jest tu jednocześnie granicą państw procedura jest bardziej skomplikowana – próbujemy się czegoś dowiedzieć od pani w okienku ale każe czekać, więc zaopatrujemy się w kantorze w tyle hrywien ile powinno wystarczyć według jej relacji. W końcu jeden z celników rozdaje kierowcom żółte karteczki z jakimiś bukwami. Z tą kartką idziemy za tłumem czyli do kasy nr 1. Tam okazuje się, że na busy jako na miniwany potrzebujemy dużo droższych biletów. Pani gdzieś dzwoni, dowiaduje się – jednak mniej niż mówiła ale i tak nie starczy tego co mamy. Znów kantor w okienku obok, paszporty, dokumenty – w końcu mamy bilety. Do kontroli granicznej podchodzimy tym razem zupełnie na luzie. Celnik zagląda do busa a tam na środku miska z zupką chińską, my siedzimy jak zwykle gdzie popadnie a z dachu zwisa suszące się pranie. Za bramkami w bezpośredniej kolejce do promu spotykamy Mikołaja – Rosjanin, mistrz kuchni z czarnym pasem, właśnie wracający z wakacji w Jałcie wypytuje o naszą podróż i prawi morały o prawdziwej przyjaźni. Na rozmowach z Mikołajem i podziwianiu pięknych widoków brzegów cieśniny w świetle zachodzącego słońca minął nam ok. 30 min. rejs. Po rosyjskiej stronie kolejne papiery do wypełnienia, kilkadziesiąt rubli do uiszczenia a poza tym atmosfera niezwykle przyjazna. Celnicy po kilka razy cierpliwie tłumaczą nam jak wypełnić „kartoszki”. Brak wspólnego języka zastępujemy uśmiechami – po chwili całe pomieszczenie odprawy pasażerów wypełnia się śmiechem, naszym i celników. Przy busikach z kolei kręci się piesek, obwąchuje wszystkie kąty. Celnik pyta czy przewozimy alkohol. -Nie, skąd. - A co tam jest? – To lodówka, proszę, już otwieram. Wytoczyły się butelki ukraińskiego piwa. Śmiech. – A co to jest? – pyta znów celnik wskazując na kibelek. – To toaleta turystyczna. Też otworzyć? – Nie nie! Nie trzeba. Śmiechem reagują też nie wiedzieć czemu na nasze oświadczenie zgodne z wpisami w wizach, że jedziemy do Moskwy. Czyżby domyślali się, że ta wersja jest jedynie oficjalna?
Granica za nami ale przed nami kolejna misja – znaleźć nocleg po ciemku. Pierwsze 10 min w Rosji a my już przeżyliśmy więcej stresu niż przez całą Ukrainę. Paliwo się kończy, bo przecież w Rosji tańsza ropka więc wjechaliśmy do tego kraju prawie na pusto. . Dolaliśmy właśnie ostatnie zapasy z baniaków a w okolicy ani kawałka stacji benzynowej. Asfalt się kończy, błoto wydaje się nieprzejezdne, jest północ według lokalnego czasu. Lepiej zostańmy tu na noc, co prawda stoimy na jakiejś polno – leśnej szutruwie ale kto y tu jeździł w środku nocy. Tylko zdążyliśmy rozłożyć namioty dachowe, słyszymy podejrzanie wysoki świst silnika – podjeżdża mały Kamaz i ze środka wysiadają młodzi kolesie z browarami. Śmieją się. Po chwili spod maski z napisem „Show girls” wydobywają się kłęby dymu. Otwierają maskę, dolewają odrobinę wody do wysuszonej chłodnicy. – To normalne. – mówią ze śmiechem. Próbują z nas wyciągnąć dlaczego stoimy tak na środku drogi. – Czy coś się zepsuło? – pytają. Komunikacja naszym łamanym rosyjskim okazuje się znacznie trudniejsza niż na Ukrainie. Po chwili z naprzeciwka podjeżdża drugi samochód. Teraz już z obu stron jesteśmy zastawieni i tarasujemy przejazd na tej wąskiej drodze. W końcu kazali nam jechać za sobą, wyprowadzili z bezdroży pod ogromną oświetloną cerkiew. To raczej nie najlepsze miejsce na nocleg. W końcu, nie chcąc zupełnie wysuszyć baków, stajemy gdzieś na skraju ciemnej, lecz przynajmniej asfaltowej drogi. Zbieramy się w kimę biorąc jeszcze przed snem nasz turystyczny prysznic na poboczu i popijając nalewkę na dobry sen.