Zdrowie - męska sprawa, ale czyj kłopot?

Niestety, autorzy i autorki raportu nie poświęcili ani zdania mężczyznom, którzy nie chcą mieć partnerek, i są narażeni na stygmatyzację w społeczeństwie i w służbie zdrowia – to jest mężczyznom, którzy mają inną orientację seksualną niż heteroseksualna. Szczególnie w kontekście ogromnego wpływu kobiet na zdrowie mężczyzn, przeoczenie to razi. Jednakże raport, jest niewątpliwe krokiem w odpowiednią stronę i pokazuje jak złożoną kwestią jest zdrowie, które bynajmniej nie sprowadza się tylko do braku choroby.

"Twardy" facet nie choruje

Problemy wywołane przez stereotypy płciowe idą jeszcze głębiej. Raport pokazuje, że mężczyźni mają problemy z komunikacją z lekarzami i postrzegają kobiety jak te, które “z natury” są bardziej komunikatywne i otwarte w sprawach zdrowia. To stwierdzenie oczywiście może być prawdą, ale nie ma nic wspólnego z naturą. Nie ma genu na chromosomie Y, który sprawia, że mężczyźni mają biologicznie determinowaną niemożność mówienia o tym, co im dolega, albo jasnego wysławiania się w towarzystwie osób z stetoskopem. Jednakże te same procesy socjalizacyjne, które od małego wtłaczają dziewczynkom, że one są “emocjonalne” i “gadatliwe” (a więc dają na takie zachowanie przyzwolenie) objaśniają chłopcom, że oni z kolei “zazwyczaj są bardziej mrukliwi”, a jeśli dadzą się ponieść emocjom albo narzekają, że ich coś boli, to “zachowują się jak baba” i “nie mają jaj”. Jak chłopiec, któremu tak się tłumaczy relacje międzyludzkie, ma wyrosnąć na mężczyznę, który będzie czuł się komfortowo rozmawiając z obcym człowiekiem o swoich problemach?!

Urolog - a kto to taki?

Problemy z podejściem do zdrowia mają oczywiście swoje źródło już w dzieciństwie i podejściu do zdrowia chłopców. Wedle badań Pontonu aż 80% chłopców nic nie usłyszało od rodziców o wizycie u urologa. Wizyta u lekarza specjalisty jest być może jedyną z niewielu sytuacji odnoszących się do edukacji seksualnej, w której dziewczynki są uprzywilejowane w stosunku do chłopców. Dla dziewcząt są programy edukacyjne o “pierwszej wizycie u ginekologa” i powtarza im się, że należy się (kiedyś) udać do ginekologa. Chłopcy nie miesiączkują i nie grozi im ciąża, więc rodzice często stwierdzają, że nie trzeba z młodym chłopcem rozmawiać o seksualności czy zdrowiu reprodukcyjnym. W skrajnych przypadkach “edukacja” rodzicielska odbywa się, przez pokazywanie pornografii, większość młodych chłopców jest jednak po prostu pozostawiona w tej kwestii zupełnie sama sobie. Brak podstawowej wiedzy i wielką potrzebę informacji widać również w telefonach jakie młodzi chłopcy wykonują do Pontonowego Telefonu Zaufania. Chłopcy dzwonią, żeby zapytać, do jakiego lekarza należy udać się w przypadku problemów w obrębie genitaliów (m.in. brak wytrysku, stulejka) i jak taka wizyta będzie wyglądała.