Braid „Many Enemies”

Różnie bywa z powrotami. Różnie bywa z pomysłami typu: muzycy słynnego zespołu postanawiają znów, po latach, wspólnie grać piosenki. W ostatnich latach było kilka przykładów, że ma to sens – tak było choćby w przypadku grupy Refused, która zagrała tryumfalną, niezwykle gorąco przyjętą trasę koncertową, a jej członkowie na wstępie zastrzegli, że nie będą razem pracować i że to tylko jednorazowe przedsięwzięcie, mające na celu przypomnienie ich nagrań sprzed lat. Było też kilka przykładów na to, że sens jest czasami wątpliwy – tak było np. w przypadku zespołu At The Drive-In, który co prawda też poruszał tłumy na swoich koncertach, ale niektórzy jego członkowie sprawiali na scenie wyraźnie nie poruszonych tym, że grają dla tłumu w amoku.

Nie brakuje też przykładów powrotów zupełnie niepotrzebnych, niszczących legendę zespołu, którego członkowie decydują się na wznowienie działalności – niemal modelowym przykładem jest oczywiście grupa Pixies, która swoimi najnowszymi poczynaniami nawet nie tyle podcięła gałąź, na której siedziała, ale wręcz wyrwała całe drzewo z korzeniami, a potem zaorała cały teren i zbudowała na nim sieciowy bar z hamburgerami.

Braid to jest na szczęście przykład zespołu, który powrócił w wielkim stylu, stając się na dodatek symptomatycznym symbolem całego fenomenu – wielkiego powrotu sceny emo, ważnej i znaczącej na początku lat dziewięćdziesiątych, a potem mocno zdewaluowanej i niejednokrotnie wyśmianej – często zresztą: całkiem słusznie. Ale grupa Braid przypomina te najlepsze momenty sceny emo, momenty, które sama współtworzyła.

To zespół który istnieje w zasadzie od początku lat dziewięćdziesiątych, założony w niewielkiej miejscowości w stanie Illinois przez kilku muzyków, którzy chcieli grać tę nieco łagodniejszą, bardziej melodyjną i mniej agresywną odmianę muzyki emo. I błyskawicznie okazało się, że wychodzi im to wspólnie bardzo dobrze. W połowie dekady wydali dwie płyty, które zwróciły na nich uwagę dużej części wielbicieli takiego grania, a w 1998 roku przyszedł czas na ich prawdziwe opus magnum w postaci albumu „Frame and Canvas” – do dziś uznawanego za jeden z fundamentów i największych osiągnięć tej stylistyki. Historia zespołu w zasadzie zamknęłaby się w dekadzie lat dziewięćdziesiątych – co prawda ostatnie albumy z nazwą grupy na okładce ukazały się w 2000 roku, ale faktycznie zaprzestała ona działalności rok wcześniej. Jej członkowie próbowali swoich sił w nowych składach: część w grupie Hey Mercedes, której udało się nawet zdobyć pewną popularność, reszta w zdecydowanie mniej słynnej formacji The Firebird Band.