Apologies, I Have None „Long Gone”

Ta grupa to moje całkiem nowe odkrycie. To jeden z tych zespołów, które o mały włos przegapiłbym kompletnie, z tysiąca kompletnie bezsensownych i absurdalnych powodów.
Na szczęście, udało mi się jednak na niego trafić, trochę przez przypadek, trochę przez to, że mało co jest jeszcze w stanie wywołać we mnie jakiekolwiek dobre i mocne emocje tak bardzo, jak właśnie znajdowanie zespołów, o których nigdy wcześniej nie słyszałem, a które zdają się śpiewać piosenki o moim życiu. I to jest właśnie taki zespół.
I nie mogę się nacieszyć tym, że już w niedzielę będę miał okazję zobaczyć go na żywo na koncercie, podczas festiwalu Reading.

Zachwycił mnie wreszcie swoją wydaną bardzo niedawno debiutancką płytą, zatytułowaną „London”, płytą nagraną już w pełnym, uzupełnionym o sekcję rytmiczną składzie, płytą zawierającą muzykę o wiele mocniejszą pod względem brzmienia i pod względem emocji, które skutecznie, czasem wręcz boleśnie, szarpie w słuchaczu.
W poruszających piosenkach na tej płycie znaleźć można punkową energię, indie-folkowe pomysły kompozytorskie, emocjonalną żarliwość wczesnego emo-core’a i niemal dziecięcą naiwność znaną z płyt zespołów ze sceny z północnej Anglii sprzed prawie dekady, takich jak np. Forward Russia czy Kubichek!

Kiedy posłuchać uważniej tych piosenek układają się w bardzo osobistą, niemal intymną, a przez to przemawiającą bardzo mocno do wyobraźni i wrażliwości, opowieść o zwykłym życiu, w którym tak łatwo o pomyłkę, a tak trudno o naukę. „Największy błąd, który możesz zrobić to bać się popełniać błędy” – śpiewają wokaliści zespołu w piosence „Sat In Vicky Park”. I boję się z nimi zgodzić, bo czy po tylu błędach, które się zrobiło, nie można by się wreszcie nauczyć ich nie popełniać, żeby w ogóle nie trzeba się było ich bać? Kilka minut później, w piosence „Clapton Pond” śpiewają: „paranoja i lęk nie są po mojej stronie i nigdy nie były”. I czuję, że to jest jeden z tych błędów, które cały czas popełniam. W „60 Miles”: „narysować linię pod całym tym zgorzknieniem, to jak pogodzić się z tym wszystkim i zapomnieć na zawsze”.
Tego nie potrafię na pewno, ile razy zabieram się za rysowanie tej linii, popadam w paranoję, łapie mnie paraliżujący lęk i nic nie mogę zrobić, choć wiem, jak wielki to błąd. W „Concrete Feet” padają z kolei słowa: „każdy podejmuje decyzje, których zdarza mu się potem żałować, każdy wydaje sądy oparte na planach, których potem nie udaje się zrealizować”, a zaraz potem, w „Joiners & Windmills”: „czasem wszystko, czego potrzeba, to uważnie słuchać co mówisz, i starać się to usłyszeć, starać się to poczuć”.