Robert Brylewski

Zawsze, gdy słyszę pierwsze takty „Centrali”, wyświetla mi się w głowie jeden obraz: jest wiosenna noc 1982 roku, siedzę na parapecie w swoim pokoju na 15 piętrze i patrzę na pogrążone w ciemnościach miasto. 20-ty stopień zasilania skutecznie odbierał wtedy nocną żywotność miastu, a pozbawione elektrycznej aureoli budynki niemo statystowały w krajobrazie apokalipsy. Ów notabene dość atrakcyjny z tej wysokości widok odbierałbym być może inaczej, gdyby nie Konwicki. Po tej lekturze Pałac Kultury musiał się pokrywać liszajem upadku a przyszłość nijak nie przedstawiała się w różowych barwach. O tym, że nie zrozumiałem w pełni przekazu, przekonałem się, rzecz jasna, znacznie później. Anno domini 1982 wszystko wydawało się jasne: opór, walkę i nieuchronną śmierć inkrustował gorzkawy smak papierosów Arberie.

Choć wspomina się o tym dzisiaj dość niechętnie, słuchanie czarnej płyty Brygady uważano podówczas za „lekko passe” - być może z tego samego powodu, dla którego kilka lat później Kult odcinał się od „Piosenki młodych wioślarzy” lansowanej z dobrym skutkiem przez Krzysztofa Szewczyka w jego programie „Wideoteka”. W dobrym tonie była muza słuchana z zawodzących nieco magnetofonowych kaset lub płyt, pośród których absolutny prym wiodły „francuskie” winyle Kryzysu i Deadlocka. O „Never mind the bollocks” czy „London calling” w oryginale mogłem tylko pomarzyć toteż słuchając wiele lat później flagowego utworu The Clash byłem lekko rozczarowany. Ten, w którym się zakochałem był znacznie wolniejszy za sprawą… wielokrotnego przegrywania na kasety rodzimej produkcji a te wybitną jakością z reguły nie grzeszyły.