Preludium Holokaustu

Nazistowska wizja świata wykluczała egzystencję „podludzi”. Wszyscy, których pseudonaukowe teorie obejmowały tą definicją, mieli zostać unicestwieni. Zasada była prosta – długość życia zależała od stopnia przydatności dla gospodarki Trzeciej Rzeszy. Nieprzydatni mieli zostać zamordowani od razu, reszta miała zostać sprowadzona do roli niewolników i stopniowo, w miarę powiększania się społeczeństwa nordyckiego, mordowana. Przeznaczonymi do natychmiastowej eksterminacji byli Cyganie, Żydzi i osoby psychicznie chore, w dalszej kolejności mieli zostać zamordowani Słowianie, którzy po pozbawieniu intelektualnej i przywódczej elity, mieli pełnić rolę niewolników potrafiących liczyć do stu, podpisać się na liście obecności i rozpoznać dystynkcje wojskowe.

Realizacja wizji nowego świata rozpoczęła się już w chwili przejęcia przez nazistów władzy w Niemczech. Metoda działania była prosta. Odhumanizowanie podludzi w oczach społeczeństwa, miało spowodować obojętność wobec ich losu, co w efekcie skutkowałoby cichym przyzwoleniem na zbrodnię. Potem należało wypracować tanią i efektywną metodę mordowania, która dodatkowo nie obciążała psychicznie samych morderców. Eksperymenty z gazowaniem i pozbywaniem się ciał w czasie programu eutanazji, umożliwiły powstanie pierwszych obozów zagłady.

Obóz w Chełmnie powstał jeszcze przed konferencją w Wannsee. Samochodowe komory gazowe, kadra morderców z programu eutanazji, ustronne miejsce. Wszystko zostało dopracowane i przemyślane w najdrobniejszych szczegółach. Zadbano nawet o fachową siłę roboczą, która miała pozbywać się ciał, sprzątać ciężarówki i sortować zagrabione mienie. Byli to ci sami polscy więźniowie, których zmuszano do podobnej „pracy” w czasie eutanazji pacjentów szpitali psychiatrycznych. Jednym słowem fabryka śmierci, która pochłonęła co najmniej 170 tysięcy istnień ludzkich. Wśród zamordowanych byli Żydzi z „Kraju Warty”, Cyganie, Polacy a nawet dzieci z czeskiego miasteczka Lidice.

Historią obozu w Chełmnie zajął się Patrick Montague, amerykański historyk, który po długich latach badań i kwerend opracował pierwszą pełną historię tego miejsca. Autor nie ograniczył się do samej historii obozu w Chełmnie. Ta książka zawiera również historię pierwszych miesięcy niemieckiej okupacji w Wielkopolsce. Szpitale psychiatryczne wielkopolski były miejscem, gdzie uczyli się swego „fachu” przyszli mordercy z Chełmna. Autor w naukowy, beznamiętny sposób przytacza relacje świadków, zarówno morderców z SS, jak i polskich więźniów Chełmna, okolicznych chłopów a także czterech uciekinierów z obozu. Połączenie relacji z dokumentami wywołuje wstrząs u czytelników, zwłaszcza jeśli pojmą, że czytają historię preludium ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej.