Kolekcjoner światów

Imperium brytyjskie dało szanse wielu swoim poddanym. Anglicy wyjeżdżający do kolonii mogli zasłużyć się dla swego kraju, bogacąc się przy okazji. Wszyscy byli zadowoleni, gospodarka kwitła, Kraj zaś pozbywał się nadwyżek ludzkich, regulując w ten sposób rynek pracy. Jednym z wielu, którzy zdecydowali się na opuszczenie deszczowej Anglii i szukanie szczęścia w koloniach był młody oficer Richard Burton. Młodzieniec ten różnił się jednak od innych. Doceniał znaczenie dóbr materialnych i na pewno chciał powrócić do ojczyzny jako człowiek zamożny, jednak kierował się motywacją niezrozumiałą dla ludzi swojej epoki. Burton chciał po prostu poznać kraje, w których miał mieszkać. Poznać je od środka, poznać język, zwyczaje i kulturę ich mieszkańców, żyć w ich kraju tak jak oni, być jednym z nich.

Zrozumienie innych kultur oznacza jednak przejęcie niektórych ich elementów do własnego życia. Burton nie zauważył kiedy stał się dziwadłem, do końca życia był uważany za oryginała wyklinanego przez podpory społeczności… Taka jest, nawet dziś, cena przejścia przez życie własną drogą, przeżycia go na swój sposób. Żyjąc według własnych norm podpadniemy zawsze tym, którzy nas otaczają, mimo, że nie zmuszamy nikogo do życia na naszą modłę. To właśnie spotkało Burtona.

Nie chcę zdradzać całej historii Burtona, nie jest to bowiem zadaniem recenzenta. Mam jednak prawo, jako czytelnik i recenzent, do rekomendacji tej książki. Ilija Trojanow, zafascynowany postacią Burtona stworzył niezwykły wizerunek swego bohatera. Piękny język, zmiana technik narracji i ich niezwykłość, w połączeniu z samą fabułą spowodowały, że książkę te przeczytałem trzy razy pod rząd. I chyba jeszcze do niej wrócę, choćby po to, by delektować się językiem Trojanowa. Jest to lektura przy której potrafimy się zrelaksować, a jednocześnie dowiedzieć się o historii znacznie więcej niż z beznamiętnych opracowań naukowych. I to jest właśnie jedna z zalet powieści Trojanowa.