Noce waniliowych myszy

Wybór wierszy Charlesa Bukowskiego. To chyba powinno być wystarczającą rekomendacją dla tej książki. Nie mogłem sobie jednak odmówić przyjemności, by nie napisać paru słów o „Nocach waniliowych myszy”, wyborze wierszy starego świntucha.

O samym Bukowskim pisano już wielokrotnie. Nawet Ci, którzy nigdy nie czytali słów pisanych przez tego najwybitniejszego outsidera XX wieku, są świadomi kontrowersyjności jego prozy i wierszy. Kontrowersyjność ta dotyczy języka, który swą knajackością razić będzie moralnych purystów. Nic dziwnego, Bukowski był uzależniony od alkoholu, narkotyków, hazardu i seksu. Uzależniony od namiętności ludzi nieszczęśliwych, szukających krótkotrwałego choćby oderwania od szarej codzienności. Nie będzie też odkrywczym stwierdzenie, że Bukowski opisywał samego siebie, jego literackim alter ego był Henry Chinaski, barowa ćma, bohater całej serii pijackich opowiadań. Każdy więc, kto czytał choćby jedno z opowiadań Bukowskiego spodziewać się może wierszy pisanych językiem dalekim od salonowego, ale pokazującym życie i wnętrze poety.

Zmagania z ojcem, odwieczny konflikt ojciec-syn, męka tworzenia, początki drogi pisarskiej, kobiety, inni poeci, słynni kompozytorzy wymieniani ze swobodą człowieka obytego, wreszcie to życie, pieskie i przeklęte, życie, którego trudno się wyrzec. Tematy wierszy Bukowskiego być może wydadzą się nam banalne, a ich treść niezrozumiała dla wielbicieli poezji wzniosłej i czystej. Poezja nie musi być jednak czysta, ani zrozumiała, poezje trzeba tylko czuć. A jeśli dzięki niej zrozumiemy lepiej kogoś takiego jak Bukowski….